Een bumpersticker

Als je een gemotoriseerde vierwieler, kortweg een auto voor de goede verstandhouding genoemd, voor je ziet rijden zie je ook automatisch de aanwezige stickers. Zelfs bij stilstand. ‘Als je dit kunt lezen, ben je te dichtbij’. Hoe kun je het bedenken, hoe verzin je het. Waar haal je zulke wijsheid vandaan. Even origineel en boeiend als een bord koude soep dat dan toch geen gazpacho blijkt te zijn, na het proeven ervan. En uitspuwen wegens oneetbaar.

Stickers ondersteunen wie je bent, waar je voor staat. Kleurrijk soms of juist heel zwart wit. Of misschien wel voor wie je wil zijn. Een niveau van mens in wording, werk in uitvoering. Een traag proces, maar niet noodzakelijk eentje van groeien en bloeien. Misschien eerder snoeien.

In lang vervlogen tijden kreeg je bij iedere aankoop er wel een zelfklever erbij. Een verplicht nummer. Gratis en voor niks. De enige reden om iets in de winkelkar te leggen. Een schoendoos vol na kort verloop van tijd. Maat 44. Met de aanwezigheid van de meest bizarre boodschappen. De meeste ervan kleefde je niet maar pakte je een voor een vast om uitgebreid te bewonderen. Periodiek. Tegen verveling. En dan het deksel er terug op. Tot de volgende kijkbeurt. Geen voyeurisme, geen strafbaar feit. Het hoefden niet altijd postzegels te zijn of erger nog sigarenbandjes. Waar m’n doos uiteindelijk is gebleven, heb er geen enkel idee van. Een cold case. Mis ik deze ? Ja, toch wel. En dat mag. Dat laat ik mezelf toe. Een deel van mijn jeugd was erin opgeborgen, zeker weten. Een deel dat niet meer samen te stellen is. Zelfs niet met de beste wil.

Op de sticker ‘drie keer toeteren, als…’ als wat … tja, juist en helemaal klaar. Zelfs in de kringwinkel zijn er geen exemplaren meer te bespeuren. Uitgestorven zoals de dino’s. Maar niet vanwege hun nek. Die staken ze te ver uit, een fataal feit. Fatalisme. Zijn ze dan toch allen vernietigd. Een massagraf. Gewoon weggeworpen na gebruik, hoe onrespectvol. En de meeste nog voor gebruik. Hun functie verloochent. Nog vol bedekte lijm aan een zijde. Nooit gebruikt waarvoor ze officieel dienden. Om te kleven en te floreren. Om een tijdlang in de picture te staan glijdend door het landschap. Om te wachten op de gehele verkleuring alvorens met een ruk verwijderd te worden door een gretige mensenhand. Maar toch een spoor achterlatend. Een doodlopend onherkenbaar spoor van kleefstof in ontbinding. Vasthoudend en koppig. Niet opgevend om zijn vroegere aanwezigheid te bevestigen en te bestendigen. Stof voor de sporenzoekers onder ons, een onafhankelijke wedersamenstelling waardig.

Allicht zijn de stickers samen met de sleutelhangers niet aan een nieuw leven begonnen. Een tijdperk afgesloten. Hoogstens nog een klevertje van een toeristische plaats te vinden op een afgedankte half verrotte mobilhome. Samen rustig vergaan tot stof en as. 

Einde verhaal.