Nieuws

We willen graag iets betekenen voor Annik, een bijzonder lieve dame met een beperking, die zich in een zeer moeilijke woonsituatie bevindt. Annik woont in een eenvoudige bungalow op Schildestrand. Haar vijf katten zijn haar alles; zij geven haar gezelschap, houvast en warmte in het dagelijkse leven. Maar de staat van haar woning baart ons grote zorgen. Vooral de elektriciteit is in zeer slechte staat. Niet zomaar verouderd, maar echt gevaarlijk. Er is letterlijk brandgevaar.

Oproep: wie helpt ons om Annik en haar vijf katten uit een onveilige en brandgevaarlijke situatie te halen? We willen graag iets betekenen voor Annik, een bijzonder lieve dame met een beperking, die zich in een zeer moeilijke woonsituatie bevindt. Annik woont in een eenvoudige bungalow op Schildestrand. Haar vijf katten zijn haar alles; zij geven haar gezelschap, houvast en warmte in het dagelijkse leven. Maar de staat van haar woning baart ons grote zorgen. Vooral de elektri

Een bijna epische uitdrukking. Je volle (over)gewicht in de ontoegankelijke te kleine ruimte achter een puntkomma. Stappen in een ravijn zonder noodzakelijke hulpmiddelen. Een omen van geveinsd zelfvertrouwen. Het verkennen, maar vooral beheersen van een onbekend terrein. Het in kaart brengen ervan. Voor jezelf, niet voor anderen. Iedereen moet zelf zijn weg met platgetreden paden verkennen. Zonder zebra’s op de strepen van een pad. Zonder verkeerslichten om je af te rem

Even denken wat was de grootste redding in mijn niet meer zo jonge nog niet ten einde zijnde leven. Denken over datgene waardoor je weet dat je er anders niet meer zou zijn. Denken over diegene waardoor je weet dat je er anders niet meer zou zijn. Of een inflexibele combinatie van. Niet meer zou zijn is met een flinke korrel tafelzout te nemen, net geen heel zoutvat. Dat hoeft nu ook weer niet perse. Een gewone ongezonde dosis een in alu eetlepel volstaat. Hou het gewoon op

Ingezonden door Pinky Hoi, daar lieve lezertjes. Vandaag ga ik het hebben over hoe het voelt om als volwassene wees te worden. Ikzelf heb dit vorig jaar moeten beleven. Dan is mijn laatste ouder overleden, mijn moeder. Zei was voor mij de rots in branding. Ik kon altijd bij haar terecht. Toch wilde ik haar niet opzadelen met mijn problemen. Haar laatste levensjaren heeft ze doorgebracht in het woonzorgcentrum. Waar ze toch wel liet blijken wie ze wel en niet graag had. De men

Sommige zaken en gebeurtenissen zijn zo vluchtig dat je ze vergeet nog voor ze werkelijkheid kunnen worden. De eerste nacht samen is hierop uiteraard een niet te missen, niet te vergeten, gebeurtenis. Eén bijblijver zelfs tegen wil en vooral dank. Je bent al een eindje in de twintig. Een heel eindje, geen beginfase van de nummer twee vooraan. Iedereen in je omgeving is getrouwd of ze zijn in die mate lelijk dat een lief veraf is en blijft. En zelfs hebben er al een aant

Soms is iets niet meer te houden. Onhoudbaar dus. Mister domino himself. Niet te stoppen, niet te beëindigen. Niet vacuüm te trekken. Vaak valt er 1 miniem steentje, amper waar te nemen in het universum en toch kan dit zorgen voor een kettingreactie. Een niet te doorbreken keten. Vraag is of je het zelf omver tikte of iemand anders. Belangrijk alleen voor je zelf en je eigen gemoedsrust. Een gedachte in eenvoud. Soms waag je een sprong in het leven. Of dit nu een job is,

Dit ligt bij iedereen uiteraard anders. Sommigen denken dan aan zwarte zoute dropjes, de intense geur van paarse lavendel, stinkende blauw geaderde kaas, uitheemse lieveheersbeestjes of ochtendsex. De volgorde en wanorde bepaalt ieder voor zichzelf. Zonder limiet. Zonder beperking. Zonder fantasie. Een vreemde afwijking is allicht om geen genoeg te krijgen van werken. Zelfs als niets of niemand je werkelijke tegenhoudt. Velen in m’n directe omgeving hebben papieren kalenders,

Telkens is een van de woordjes die alarmbelletjes oproept in de nuchtere enigszins vroege ochtendgeest van je dagelijks ontwaken. Wanneer je ze gebruikt kun je er bijna zeker van zijn dat je ego, dat beknepen bevooroordeeld deeltje in jezelf dat je ervan overtuigd bent dat je alleen bent, achter het stuur zit. Telkens. Een aantal zaken in je leven lijken telkens terug te keren, wat je er ook aan probeert te doen of net niet te doen. Wat je tracht te vermijden om opnieuw op j

Een van de meest bekritiseerde lichaamsdelen, je kont, je billen. We hebben er altijd wel iets op aan te merken. Soms bij jezelf, vaak en meestal bij anderen. Te dik, te dun. Te plat, te uitgezakt. Te veel putten, te glad zoals sommige karakters. Haarloos zoals een kletskop of een Bob Marley vlechttoestand. Maar één ding mogen we niet vergeten, ze zijn er altijd voor ons. Wat zouden we zonder doen? Te magere mensen. Erg voor de billen. Knoken en beenderige uitsteeksels die zi

Confetti. Het papieren feest dat al eens durft te ontsnappen uit de ouderwetse metalen perforator na het doorboren van honderden pagina’s ongeduldig papieren onzin. Eigenlijk heb ik nooit iets met confetti gehad. Voor velen symbool voor een viering, een verkleed carnavalgebeuren, een overbodig jubileum, een overdreven spontaniteit. Mijn hoofd heeft het nooit zo aangevoeld. Nooit een confettikanon van dichtbij gezien. Een gewoon kanon wel. Een echt. Eentje dat geen gekl

Je neus. Je te breed uitgevallen snuffelneus. De allesontvangende geurenneus. Dat orgaan of instrument zo midden in je gezicht. De vleeshomp onder je ogen. Vaak verfijnd, dikwijls in de wegstaand en soms geperforeerd en voorzien van een decoratief pseudo sieraad. Af en toe krijg je prikkels bij het spontaan ontvangen van een geur. De dagelijkse hoeveelheid keren dat een geur je orgaan bereikt is ontelbaar. Meestal gewoon voorbijgaand, net zoals het leven. Maar soms blijven ha

Iets aan anderen beloven is dat wel echt zinvol? Iets aan jezelf beloven is dat wel echt zinvol? Sowieso is iets beloven mogelijk wel nergens op gebaseerd. Niets objectiefs in het vizier. Een zin vol onzin. Een belofte zonder grond. Een ijdele intentie. Een meegenomen frustratie waarin je zelf verzuipt zonder reddingsboei. Zonder kaartje retour naar je vage bestemming. Altijd curieus, overnieuwsgierig zelfs, hoe het beloven bij anderen afloopt. Bij mezelf is dat geen onb

Is dit wel belangrijk waar je allemaal niet tegen kunt. Misschien is het belangrijker waar anderen niet tegen kunnen. Het eeuwige vraagstuk niet binnen de 24 uur beschikbaarheid in 7/7 opgelost. WHO cares. Gluten misschien. Is dit platte commerce of zijn er echt levende ademende wezens die dikke boebels en eeltplekken op ongewone plaatsen krijgen na het eten van gluten. Wat zijn dat trouwens, g-l-u-t-e-n. Klinkt al behoorlijk ongezond, niet echt vrolijk, niet eetbaar, niet ve

Veren, simpel toch pluimen. Hetgeen ons dadelijk aan vogeldieren doet denken. Vliegvogels en wandelvogels, groot en klein, van bijna niet waar te nemen met het beperkt menselijk oog tot luchtvullend. Niet vervuilend. Waarom hebben we als tweevoeters ook geen veren? Een lichaam bedekt met. Warm in de winter, koel in de zomer, isolerend met een gunstig EPC attest. Een woonbare tempel, waar je immer in beweging zijnde organen zich prettig verblijven voelen. Maar vooral sterke ve

Ik besef ten volle dat ik in mijn leven niet genoeg heb gepraat over washandjes. Beter laat dan nooit. Een inhaalbeweging. Op de valreep. Een ultieme intieme herkansing. Ik kom uit een familie die erg washandjes georiënteerd is, maar ik heb geen idee of dat wel normaal is, de normaliteit van huis uit. Tradities om in ere te houden. Of voor eeuwig in de grafzerk van de stamboom te steken. Wat ik wel weet is dat bijna elk washandje dat ik bezit en ooit heb bezeten een eigen nie

Blokken, dat waren de laatste woorden die ik schreef en ook hardop zei. Want tegen mezelf praten is een van m’n allicht aangeboren eigenschappen. Gelukkig niet m’n enigste. Ik betrap mezelf er eigenlijk vaak op om hardop tegen mezelf woorden, zinnen, letters soms cijfers en getallen te mompelen. Allicht letten de meeste normale voorbijgangers er niet echt op. Ooit las ik een kort artikel dat intelligente mensen vaak met zichzelf in conversatie en ook in uitgebreide discussie

Een sprong wagen zonder te weten wat de landing zal zijn. Zonder te weten hoe het aanvoelt om terecht te komen waar je mogelijk niet eens wou zijn. Een verregaande confrontatie vooral met jezelf. Hard of nog harder het aankomen. Sommigen wagen nooit de letterlijk fysieke sprong of houden het bij een portie veiligheid troef. Vanop de rand van de bank bij je grootouders springen is mogelijk een avontuur van de bovenste plank als je drie kaarsjes op je verjaardagstaart hebt uit

Kind aan huis, zelfs kleinkind aan huis. De overtreffende trap. Onaangekondigd langskomen, geen concrete afspraak te hoeven maken, de trap afdalen en je bent zonder kloppen op je finale bestemming. Op niet veel plaatsen ben je kind aan huis en kun je zomaar onaangekondigd binnenvallen wanneer het je past. Niet wanneer het anderen past. Mij past. Altijd welkom, zoals op zovele bordjes voor de deur van nobele onbekenden, waar je allicht helemaal geen toegang krijgt. Onbekend

Brieven schrijven lijkt iets van vroeger, een overblijfsel van vergane tijden. Iets wat voor de jonge garde tot een bijna afgesloten verleden behoort. Nochtans hoe leuk was het om op je verjaardag, met vrolijke kerst of Pasen een kaartje in je brievenbus te mogen ontvangen. Of als je op reis ging een aanzichtkaart vanuit je al dan niet verre verblijfplaats naar familie en vrienden te sturen. Een omslag met postzegel erop, pure nostalgie. De zegel nadien uitknippen voor je