Nieuws

Geen ramen of plastiek, meestal doorzichtig en soms lijkt het wel alsof het afwezig is. Niet aanwezig. Tot je neus een bloedig resultaat weergeeft omdat er wel degelijk driedubbel onbuigzaam glas in staat. Als je neus het meest vooruitstekend, vooruitstrevend lichaamsdeel is tenminste. En niet de opgespoten lippen. Doorzichtig. De meeste verhalen van online en internet geluk zijn ruim doorzichtig en de afloop en opzet ervan o zo voorspelbaar. Toch voor de nuchter nadenkende m

Iets waarover je dus liever zwijgt. In alle stilte. Vinger op de bijna gesloten mond. Geen geluid. Geen bewegende en trillende boven en onderlippen. Geen lichtjes gezwollen tong die mee geluiden dient te produceren. Geen keel, die ondanks opkomende keelpijn, toch iets moet proberen uit te stoten. Enkel wat ademen want dat gaat volstrekt automatisch. No mercy. Zeg het maar gewoon. Je denkt het toch al. Soms en zelfs vaak denken we iets maar we spuwen het nog niet uit. Omd

Als je een gemotoriseerde vierwieler, kortweg een auto voor de goede verstandhouding genoemd, voor je ziet rijden zie je ook automatisch de aanwezige stickers. Zelfs bij stilstand. ‘Als je dit kunt lezen, ben je te dichtbij’. Hoe kun je het bedenken, hoe verzin je het. Waar haal je zulke wijsheid vandaan. Even origineel en boeiend als een bord koude soep dat dan toch geen gazpacho blijkt te zijn, na het proeven ervan. En uitspuwen wegens oneetbaar. Stickers ondersteunen wie j

Want die is er zeker geweest. Beseffende dat het inderdaad je aller- allerlaatste nacht samen was. Gewoon omdat het verder zo niet kon. Geen vervolg op de dagdagelijkse planning. Welke planning? De illusie van tijd en het standvastige geloof erin. Mijn ego is nochtans dol op extremen. Dol op mooie, niet alledaagse gedachten. Je ego vasthouden ten koste van alles is allicht vrij zinloos. Overbodig. Overtollig, ballast. Maar het besef is er zelden op het moment van de betreurde

Vrij als een vliegende vogel, in de vervuilde lucht. Vrij als een zwemmende vis, in het vervuilde water. Vrij als een spartelende mens, in een denkbeeldige gevangenis van overbodige regels, nutteloze verplichtingen en verregaande absurditeiten. Als je vrij bent, dan ben je vrij. Niet een beetje. Niet vrijer. Vrij om te gaan en staan waar je denkt te willen gaan en te willen staan. Zonder regels. Zonder enige remming of chroom. Zonder beperking. Geen bareel met hangslot zonder

Ik had het enigszins voze, minder alledaagse, idee om eens iets te schrijven over een kledingstuk dat ik nu aan heb. Waarmee ik mijn trotse lichaam verwarm bij dertig graden. Celsius ter verduidelijking. Waarmee ik tracht mijn body te versieren en decoreren zodat het er aantrekkelijker dan ooit uitziet in mijn gedachten. Enkel daar. Waarmee ik een verwoede poging doe om mijn katten niet te choqueren of bruuskeren met iets ongewoons qua vorm, kleur of print. En nee, geen stor

Geen hysterische gorilla’s in de dichte mist. Geen uitgelaten zebra’s op de oversteekplaats van het leven. Zoveel mensen die ooit als wagonnetjes in/op je trein zaten, terwijl jij de allesbepalende sleurende en stomende locomotief was, moet ik die allemaal missen. Neen, allicht niet. Terugdenken aan 1 ding, missen is iets heel anders. Soms zie je mensen uit je verleden terug, onvermijdelijk. Geen ontkomen aan, ook al zou je willen. Zelf heb je een evolutie ondergaan, mensen z

Een lekkende lek al dan niet met geluid. Een eenzame verspiller. Een verslinderaar zonder doel. Bij gas is dit niet zo plofvrij. Sta je plots met je ganse inboedel geparkeerd bij je onvriendelijke overbuurman. Zonder voorafgaande annonciatie. Vanuit het schijnbare niets na een kort geuralarm in de straat, niet op het zebrapad, overgestoken, gearriveerd met de overschot van wat je in de jaren hebt verzameld en toch ooit afscheid van wou nemen. En neen geen fantasieverhalen ove

Wat zegt die NU? Niet gisteren of eergisteren want dat is voorbij. Niet morgen, want dat is de grote onbekende die we nog moeten toelaten binnen x aantal uren, maar nu dus nog niet van toepassing. Niet aan het eind van je leven, kan me er nog niet echt veel bij voorstellen. Heb je dan nog wel de kracht om je stem van binnen te beluisteren of is deze dan al vroegtijdig het zwijgen opgelegd. Net misschien als aan jezelf. Niet meer je eigen denken mogen bepalen dat je het opgeef

Waar ik nu pleeg te zitten is er geen nooduitgang. Of het zijn allemaal nooduitgangen want ik zit in een bos vol eiken. In dit seizoen geen eikels. Geen vallende bladeren. Een kwetsbaar persoon in een brandgevoelige omgeving. Snel lopen is de boodschap, soms door afsluitingen en bedradingen versperd. Dus geen borden of pictogrammen die je route bepalen. Die je voorschrijven hoe je moet bewegen. Die de richting maar niet je ritme bepalen. De richting is dus puur imaginair.

Morgen, woensdag 22 juli zal de inspectie in Annik haar woning plaatsvinden. We hebben ondertussen €1.679 ingezameld, waarvoor we iedereen die hiervoor heeft bijgedragen alvast enorm hard willen bedanken. Maar we zijn er nog lang niet. Als we Annik echt het nodige comfort in haar eigen bungalow willen geven en een menswaardig leven, gaan we nog een stuk meer geld bij elkaar moeten verzamelen. Hieronder zie je een wel hele mooie voorstelling van haar bungalow. Maar de realit

Ik zie hem liggen van hier en hoor hem dikwijls op me roepen van ver. Heel in verte. Is het mijn vriend, dat is moeilijk te zeggen. Is hij wat onmisbaar, daar is het antwoord al wat gemakkelijker op te geven. Zelfs zonder enig verder nadenken, zonder de wenkbrauwen te moeten fronsen. Zonder rimpels te forceren. Die mogen gewoon op hun dagdagelijkse plaats blijven. Het blijft natuurlijk maar een levensloos ding, een banaal in ieders bezit zijnde gebruiksvoorwerp. Iets waarmee

Niet de volle zon, de ongewenste hagelbui, de prachtige sneeuwvlokken, maar… de regen. Gelukkig is dit maar water, meer niet. Ook niet minder. Levensnoodzakelijk vocht. Recht uit de hemel gezonden. Redelijk proper water, niet naar zweet stinkend, zoals het water dat ikzelf bij een inspanning produceer. Niet naar urine smakend, zoals ik na een drankgelag, zelf produceer. Uit het bijna niets mn edele unieke lichaam verlatend. Meestal kort ervoor en dit tot op heden signalen gev

De geur. De reuk. Hetgeen mijn redelijk brede neus in ontvangst neemt. Onvermijdbaar in m’n twee neusgaten, gelukkig beperkt tot een duo, een koppel, sterk op elkaar lijkend. Bijna tweelingen op het eerste zicht. Recht naar binnen. Die paar grijswordende haartjes die daar ergens hangen te hangen aan de binnenzijde zullen dit alvast niet verhinderen. Je houdt van iemand als je ook van hun geur houdt. Dit kan zowel van mens als van een dier zijn, niet beperkt. Reuk, hetge

Wanneer overdreef je? Medelijden bekomen en opwekken. De tranen van je overdrijving in andermans ogen heimelijk of openlijk begroeten. Hun overdreven gesnotter aanschouwen omdat je ze een papieren zakdoekje zou kunnen aanbieden. Nog een ongebruikt exemplaar klaar om bevuilt te worden met een spontane neusinhoud. Of tranen producerende geschminkte ogen. Je troostende schouder presenteren om jezelf ter wille te zijn. Een onbevredigde fase in je dagelijkse cyclus. Wat antwoord

Soms laat je een oude vriendschap verstoffen. Een laag erop waar de vriendelijke dame aan wie je de elektronische dienstencheques geeft voor haar prestaties geen oplossing voor heeft. Een laag die blijft liggen zelfs als je tweedehands ventilator op maximum staat te bewegen, een op hol geslagen molenwiekend lawaaierig onding. In de kringwinkel zou je zelfs op weigering lopen bij het willen afgeven ervan. Grenzen. Oude vrienden, vriendschappen, net iets meer dan kennisse

Denk even terug aan je eerste konijn, hond of witte muis die je als kind had. Voor zover je een dier kunt ‘hebben’. Hebben klinkt als bezitten. Bezitterig. Exclusief je eigendom. Een zekerheid: de mens is uiteindelijk ook maar een dier. Soms een ziekelijk dier. Een beest de naam dier niet waardig, laat staan de naam of de benaming mens. Je eerste dier blijft je bij. Geen verplichting maar een spontaniteit. De naam van je eerste lief gaat al eens verloren tussen wal en schip.

Het bestaat, laat dat duidelijk zijn. Laat je niets wijsmaken. Het kan je eigen realiteit zijn. Een moment waarop je niets extra’s nodig had. Kortstondig misschien. Want het leven gaat verder. De behoeften veranderen. Onze hersenen sturen andere impulsen. Ons lichaam protesteert bij gelegenheid en maakt zijn wensen voor de volgende aanstormende periode kenbaar. Soms klopt je hele leven gewoon. Heel gewoon. Bijzonder gewoon. Moet niet meer zijn. Maar allicht ook niet minde

De belangrijkste relatie is degene met jezelf. Je eigen persoontje. Soms ga je er aan voorbij. Tegen een niet normaal ritme. Het tempo van de nooit aflatende gebeurtenissen in je half kale hoofd. Zonder hoofddeksel, ondanks de overvloedige zonnestralen op je bol die je hersenen verwarmen. Verhitten. Tot ongekende temperaturen brengen. Ja, planten hebben aandacht nodig. Ze zijn afhankelijk van je gevulde gieter. De gele gekleurde eend waar twee liter water in kan. Tot aan de r

Altijd die twijfel douchen of het badje induiken met een luide plons bijbehorende geluiden die niet zouden misstaan in een Tarzan film uit de oudheid. Wat een verschroeiende keuze. Maar wat een levensgeluk dat je die keuze hebt. Echt stromend water dat zelfs met wat gefriemel aan de onvoorspelbare kranen water geeft. Een echte douche met echte glazen wanden en een echte badkuip op hoge pootjes met een ongeziene hoeveelheid potten en potjes aan het voeteinde. Een chaos van sch