Wat zegt de stem van binnen.

Wat zegt die NU? Niet gisteren of eergisteren want dat is voorbij. Niet morgen, want dat is de grote onbekende die we nog moeten toelaten binnen x aantal uren, maar nu dus nog niet van toepassing. Niet aan het eind van je leven, kan me er nog niet echt veel bij voorstellen. Heb je dan nog wel de kracht om je stem van binnen te beluisteren of is deze dan al vroegtijdig het zwijgen opgelegd. Net misschien als aan jezelf. Niet meer je eigen denken mogen bepalen dat je het opgeeft. Maar nu, nu in het moment.

We denken dikwijls dat de stem van binnen iets heel vaag is. Iets dat nauwelijks van belang is of zelfs amper aanwezig. Iets wat zei over mijn lot of doelen in het leven, of net niet. Het lot kan ik toch niet aan ontsnappen en moet het leven wel een doel hebben. Misschien stresslozer bij het ontbreken ervan. Gewoon bewegen op de golven van dag en nacht, van lust en ontucht, van schuinmarcheren en zuipen, van innig liefhebben en pijn uitstellen. Of misschien zegt die stem van binnen toch iets over heel Belangrijke Zaken. Geen BV’s maar BZ’s. Maar wat vandaag onwaarschijnlijk belangrijk lijkt, is morgen mogelijk al achterhaald en verdrongen, passé. Een detail. Een futiliteit. Met een flinke duik, zonder wipplank en waterloos, de stinkende afvalbak in. Neem maar mee. 

Als je in zak en as zit luister je misschien beter, toch even betrachten. Jezelf moed inspreken, de situatie verder inschatten, het pad gelijktrekken, de bulten eruit, de parachute zoeken om het onvermijdelijke vallen te verlichten, de reddingsboei omarmen alvorens vakkundig te verzuipen. 

Eigenlijk is deze soort begeleiding altijd aanwezig. Aan je verbonden, vastgeknoopt. Niet los te maken uit je hoofd, maar wel te negeren, te veroordelen tot stilte. Volg die stem ze heeft het goed met je voor en mag je zelfs tijdelijk commanderen. Baas boven baas, de legeroverste zonder uniform. Veilig in het enige moment dat er werkelijk toe doet: dit moment. Geen ander. Nu.