Iets wat je liever niet zegt.

Iets waarover je dus liever zwijgt. In alle stilte. Vinger op de bijna gesloten  mond. Geen geluid. Geen bewegende en trillende boven en onderlippen. Geen  lichtjes gezwollen tong die mee geluiden dient te produceren. Geen keel, die  ondanks opkomende keelpijn, toch iets moet proberen uit te stoten. Enkel wat ademen want dat gaat volstrekt automatisch. No mercy. 

Zeg het maar gewoon. Je denkt het toch al. Soms en zelfs vaak denken we iets  maar we spuwen het nog niet uit. Omdat we vanuit onze opvoeding niet mogen  spuwen, toch niet naar elkaar. Bang om anderen te kwetsen en op termijn jezelf  zeer te doen. Want pijn vermijden we liever. Zelfkastijding hebben we niet  perse behoefte aan. Geen primair geval. Geef m’n deel maar aan die niet kieskeurige maar kwispelde hond. Die blaft en soms bijt. Maar blijft kwispelen.  Zolang we het toelaten. 

Wat gebeurt er als je zaken aankijkt op papier. Het verduldige papier. Het papier  dat op het einde van de rit zal vergelen en uiteindelijk zal verdwijnen. Vernield  worden of zichzelf vernielen. Weggerot in een te vochtige omgeving of  verwoest door het allesverslindende vuur. Schrijven in plaats van spreken.  

Je mag niet vergeten, je kunt het altijd weggooien. Het is maar papier. In een  krater waarvan je zeker weet dat deze allicht kortelings voor finaal vuurwerk  gaat zorgen. Recht uit de aarde. De warme bol vanbinnen. Of in het park bij al  die andere verwijderde briefjes en verpakkingen zonder enige waarde de bak  in. Die komen ze eerstdaags wel ophalen zonder te lezen, zonder aandacht voor  je schrijfsels vol gevoelens, vol zelfmedelijden, vol verzinsels en hersenspinsels  zonder grond.  

Of toch verbranden. Zonder bbq en aangebrand kankerverwekkend vlees en mismeesterde groenten. Want zonder plantaardige schepselen is het geheel  incompleet. Misschien in een grote ton samen met bebloede kledingstukken  afkomstig van je misdaden, maskeren. Te verbergen. Maar onze relatie liep ten  einde en de enige oplossing die bij me opkwam was vuur. Niet meer vurig. Het  verleden maar ook de eigen toekomst in de hongerige vlammenzee. Net zoals  in de hel. Daar beneden zonder lift. Of iets minder warm en maar tijdelijk, het  vagevuur. De tussenstap met voorziene einddatum. Voor de beetje braven waarvoor nog een herkansing in het vooruitzicht lijkt. Heropvoeden apres la  lettre. Gezond verstand erin stampen. Onder begeleiding.  

Opeten. Amper eetbaar. Amper verteerbaar. Zijn er nog Rennies pastilles verkrijgbaar en beschikbaar. Of is dit ook een onderdeel van het afgesloten verleden. Niet terugspoelbaar voor wat opgekomen maagpijn.  

Weg met wat je liever niet zegt, niet schrijft. Zet me a.u.b. in incognitomodus en laat me gerust. Tot ik m’n roes uitgeslapen heb. Tenminste tot dan. Dank U wel.