Een moment waarop je goed uit de verf kwam.

Sommige momenten neem je heel je leven mee. Zolang je geheugen het toelaat. Zolang je hersenen het belangrijk vinden dat je het nog weet. Al dan niet vervormd, hervormd misschien zelfs. Wat we vergeten is niet meer. We moeten genieten en nagenieten zolang onze cellen ons dit plezier gunnen.

Het grote genoegen van het verleden te weten, te herkennen en te herbeleven. Te dramatiseren, al dan niet met gevoel voor humor. Geen historische gebeurtenis, geen momentopname in de geschiedenis enkel een door iedereen vergeten ‘faits divers’. Een evenement binnen mijn eigen classificatie. Onbelangrijk voor anderen en de wereld. Zelfs niet voor je te curieuze nageslacht.

Je moet je moment pakken als het komt, als het zich vrij spontaan aandient. Op een plateau in je gezichtsveld wordt gezet. Zelfs als niemand je ertoe verplicht, niemand die je iets hoeft te bewijzen. Een gloriemoment instappen om een dag, misschien zelfs een week succes te vieren. De grote feestroes. Het trappistenfestijn in de ouderwetse kantine. Met afgekeurde electrische installatie.

Als 50 plusser meedoen aan het provinciale kampioenschap tien kilometers lopen op de piste. Zon, zonneschijn, warmte en misschien eeuwige glorie. Handjeklap. Tienduizend meters die je behaarde nog net niet bejaarde benen zullen afleggen, rondjes draaiend tot je de tel kwijt bent. Het ontelbare. Telloos, maar toch van tel. Je blik op oneindig, proberen die binnenbaan te houden.

Te snel gestart en mijn roepende, net niet tierende,  trainer Staf als trouwe supporter langs de zijlijn. Mijn splinternieuwe en glimmende knellende spikes te vast aangetrokken. Stoppen hiervoor geen voorziene optie. Na enkele ronden willen je hielen ermee stoppen en beginnen spontaan en vrij synchroon te bloeden. Om je kousen kleur te geven. Geen rood van schaamte. Halverwege weet je als je dit tempo kunt aanhouden en je kousen volledig rood zijn, je de titel kunt nemen. Pijn, zelfkastijding, onaangenaam ruikend zweet en een verloren contactlens verder ben je er. De streep. De meet. De lijn overschreiden. Provinciaal kampioen. De held van een deel van de natie. Een vermelding waard, maar enkel in je dagboek. Een zegegebaar zoals Julius Caesar die Obelix verslaat in de strips. Zoals de reus Antigoon, die met een afwezige hand, eigenhandig de voetgangerstunnel graaft, zoals een overijverige blinde mol, naar de linkeroever. We did it. Een schildje rijker om m’n t shirt mee te verfraaien. Of m’n halfversleten sportzak. De grote overwinning op jezelf.

De onmetelijke fierheid van de verwezenlijking. Dikwijls zul je dit in gedachten nog herbeleven. Net voor het slapen gaan, maar niet in je dromen. Dat nu ook weer niet. Geen bloedende hielen en met bloed bevuilde sokken in m’n dromen. Niet welkom. Mijn lakens houden er niet van.