Iemand die je niet mist.

Geen hysterische gorilla’s in de dichte mist. Geen uitgelaten zebra’s op de oversteekplaats van het leven. Zoveel mensen die ooit als wagonnetjes in/op je trein zaten, terwijl jij de allesbepalende sleurende en stomende locomotief was, moet ik die allemaal missen. Neen, allicht niet. Terugdenken aan 1 ding, missen is iets heel anders. Soms zie je mensen uit je verleden terug, onvermijdelijk. Geen ontkomen aan, ook al zou je willen. Zelf heb je een evolutie ondergaan, mensen zijn in hun eigen verleden blijven stilstaan, geen beweging in te krijgen. Niet voorwaarts. Maar niet noodzakelijk, naar hun gevoel, achterwaarts. De beweging van de toekomst, weg uit het verleden. Het begraven verleden. De volgende dag al behorend tot hun eigen geschiedenis. De nog niet volledig geschreven historie. Zonder specifieke gebeurtenis. Het grote niets van de nietsdoener.

Een lege hol, weerklinkende ruimte, een stoel zonder gebruiker, een tafel zonder eters mogelijk bij gebrek aan bestek. De leegte, het ontbreken van alles dat een levensduur heeft. Alles en iedereen. Gewild of ongewild. Soms vroegtijdig, zoals een coitus interruptus, soms een laattijdige als het al niet meer hoeft. 

In den beginne… wat een start van een gedachte. Je mist iemand die lang in je leven vertoefde – er was, maar een verdere aanwezigheid zelf heeft opgeblazen. Vernietigd voor vooral en bijna uitsluitend zichzelf. En toch bij volle verstand. Zelfs enig verder contact heeft verhinderd. De bijna eeuwige vriendschap begraven, vele verdiepingen diep. Niet meer opgraafbaar en niet meer reanimeerbaar. Geen autopsie nodig. Einde verhaal. Geen gezamenlijke toekomst ondanks een ruim verleden. Een gezamenlijke historie. Gezamenlijk, ondertussen met overleden bekenden. Je kunt eraan blijven kleven tegen beter weten in. Logica dient gerespecteerd. Respect voor wat, voor jezelf is mogelijk het belangrijkste. Synoniem om je schimmige toekomst zelf te bepalen. Zonder schaduwzijde. Zonder keerzijde. Te regelen en er dan ook naar te handelen. Sommige mensen, zonder enige toegevoegde waarde, moet je lossen. We schrijven nog net niet dumpen, alhoewel de goesting hiertoe zeker aanwezig is. Niet perse op de bodem van de snelstromende Schelderivier. Halverwege zwemmen ook al voldoende hongerige vissen. Geen nietige garnalen, die zijn enkel hongerig bij het bovenhalen van ‘hem-haar’. Omdat sommige wezens tweeslachtig zijn of lijken. Onbepaald en nooit gelukkig met welke ingreep dan ook. Kun je tot in de eeuwigheid blijven aan sleutelen zonder vooruitgang of resultaat in het hoofd. Zonder beoordeling hierover, maar toch. Adieu het gaat je goed, maar niet meer in dit leven. En ook niet in het volgende als het van mij afhangt. Rot rustig weg. Maar niet te rustig.