Kleding

Ik had het enigszins voze, minder alledaagse,  idee om eens iets te schrijven over een kledingstuk dat ik nu aan heb. Waarmee ik mijn trotse lichaam verwarm bij dertig graden. Celsius ter verduidelijking. Waarmee ik tracht mijn body te versieren en decoreren zodat het er aantrekkelijker dan ooit uitziet in mijn gedachten. Enkel daar. Waarmee ik een verwoede poging doe om mijn katten niet te choqueren of bruuskeren met iets ongewoons qua vorm, kleur of print.

En nee, geen story over mijn donkerkleurige onderbroek, ben ik ontgroeid, geen verre eenvoudige poging van pis- of kakhumor of iets dat er maar enigszins kan op lijken. Onderbroeken hebben allicht zoveel te vertellen. Over mij, over wat ik allemaal wil en niet wil, over de godganse planeet en over wat het betekent om een man te zijn en bovendien ook een mens. Maar neen, vandaag wil ik eens niet als een engerd, een zonderling, een pervert overkomen. Dus mijn korte broek ter camouflage van de onderbroek lijkt me onoverkomelijk en wenselijk.

Van thuis uit werken vandaag. Dus zonder lange broekspijpen perfect mogelijk. Blote knieën en behaarde benen, enkel voor mezelf en mijn poezebeesten zichtbaar. Geen bijkomend commentaar tijdens de Google Meet. Wegens onzichtbaarheid. Niet op te merken, niet te traceren. 

Grijs van kleur. Zoals de muizen. Grijze muizen zich niet onderscheidend van de rest van de piepende kudde. Met een rode tekst erop. Allicht het merk. Maar dat kan ik op z’n kop staand niet lezen. Opstand, kopstand. En ze daarvoor uitdoen dat gaat me te ver. Bij een andere aangepaste gelegenheid graag, dan ben ik gemakkelijker te overtuigen. Maar enkel om een reclameboodschap te lezen en lichtjes te  verteren, toch maar niet. Ik heb trouwens mijn merkbrilletje nog in de badkamer liggen. Dus ook geen onnodige verplaatsing op mijn vrijdagprogramma. Laat me nu maar rustig verder werken in alle rust met blote benen, tot de klok 12 slaat want dan zit de werkweek erop. 

Leve de te korte pijpen en de te lange pijpen, vooral aan een broek.