Wat aandacht nodig heeft.

De belangrijkste relatie is degene met jezelf. Je eigen persoontje. Soms ga je er aan voorbij. Tegen een niet normaal ritme. Het tempo van de nooit aflatende gebeurtenissen in je half kale hoofd. Zonder hoofddeksel, ondanks de overvloedige zonnestralen op je bol die je hersenen verwarmen. Verhitten. Tot ongekende temperaturen brengen.

Ja, planten hebben aandacht nodig. Ze zijn afhankelijk van je gevulde gieter. De gele gekleurde eend waar twee liter water in kan. Tot aan de rand. Niet erover. Levenssappen voor het groen. Onontbeerlijk om zich voort te planten of minstens te groeien. Groeien boven zichzelf uit. En toch vergeet je ze soms tot de trieste verkleuring een feit is. De grote verdorring. Het slap hangen wegens gebrek aan liefde. Bijna menselijk. Droge grond met barsten zonder leven, zonder mogelijkheden, zonder wederopstanding. De groencontainer komt pas volgende week als we hem weeral niet vergeten buiten te zetten. Zonder schaamte en amper spijt. Weg uit het leven. 

Je administratie. De papieren puinhoop. Digitaliseren is niet aan de orde. Bij gebrek aan handleiding. Gebrek aan begeleiding. Met tijdsgebrek als geldig aangenomen excuus. Zonder doktersbriefje. Zonder RIZIV tussenkomst.

Aandacht voor wat belangrijk is in je leven. Om een levendige voortzetting te garanderen. Zonder schriftelijke garantie, die toch alleen maar dekt wat niet gedekt moet worden. Geen drachtige merrie of overijverige alles kapotstampende hengst. De grote dekking uit de buis dan maar.

Je zintuigen afpeigeren of je gedachten pijnigen om iets te bereiken. Selectie en verwerking. Bepalen van de volgorde. Focus dan maar. Maar niet vandaag. We lijden acuut aan de uitstelziekte. Dus morgen of overmorgen of de dag daarna. Wie weet dat. Beter nog, wie hoeft het te weten.