Een moment waarop je niets extra’s nodig had.

Het bestaat, laat dat duidelijk zijn. Laat je niets wijsmaken. Het kan je eigen  realiteit zijn. Een moment waarop je niets extra’s nodig had. Kortstondig  misschien. Want het leven gaat verder. De behoeften veranderen. Onze hersenen sturen andere impulsen. Ons lichaam protesteert bij gelegenheid en maakt zijn wensen voor de volgende aanstormende periode kenbaar. 

Soms klopt je hele leven gewoon. Heel gewoon. Bijzonder gewoon. Moet niet  meer zijn. Maar allicht ook niet minder, of toch niet veel. Opschuiven in welke  richting dan ook. De beweging teveel. Zonder overdrijving. 

Het zelfvoldaan moment hoeft niet spectaculair te zijn. Niks wereldschokkend. Van buitenaf gezien en bekeken. Het kan je verbazen in zijn eenvoud. 

Misschien is een moment van absolute tevredenheid gewoon met een vriend  over straat lopen en zingen. De mensen in de vroege amper al donkere wereld  wakker maken met je halfzatte stemgeluiden. Een tekst die niet de jouwe is in een taal die niet de jouwe is. De voortzetting van de muziek die in het bezochte café je eigen oren even tevoren nog teisterden. Terroriseren. Ik bedoel  marcheren op kroegenergie die noodzakelijk een luidruchtig vervolg dienden te  krijgen. Het gezelschap mag maar moet niet je beste vriend zijn. En na drie  blonde Orvals in die prachtige glazen van amper 0,33 is heel de wereld je beste  vriend. Zelfs die onuitstaanbare die altijd aan de toog zit en telefoongesprekken voert met een megafoon in zijn bejaarde keel. Ergerlijk. Maar alles gaat voorbij. Ook de kwaliteit van je gehoor. Een installatie op pensioen. In verval met  vervolg. 

Zomaar een ontwakende onbekende stadswijk zien verschijnen. Amsterdam na  een veel te vroeg sluitingsuur van de discotheek. Een Franse toeriste met haar  vriendinnen. Hoe ver is Montpellier van de werkelijke wereld verwijderd. Het  nachtelijke zoeken met je vrienden naar je hotelkamer. Verdwalen in jezelf en  de beroemde grachten. Nog vol liefde ben je geen gids maar wil je gegidst  worden. Door het leven in de ochtend. Op je in je beste Frans opgestelde brief  zul je uiteraard nooit enig antwoord mogen ontvangen. Je belofte gehouden.  Geen Franse postzegel op een geparfumeerde brief in je verlangende smekende naar warmte brievenbus. Geen metalen klep die zal wapperen bij ontvangst en gebruik. Enkel mogelijk door een rukwind. Adieu mooie Francaise uit de perfecte wereld in Nederland. 

De wilde wingerd tegen de muur van mijn moeders huis. Wild in zijn groeien, ongestoord een richting kiezend. Maar uiteindelijk finaal bezweken bij de  volgende eigenaars. De teleurgang van een plant, niet van een waterhoek. Het  eeuwige groeiproces was niet van toepassing, alles is eindig. 

Soms heb je niets anders nodig. En is niets overbodig. Mijn geest hoeft geen  spektakel. Geen arena met gladiatoren. Soms misschien een show. Lang leve de  hoofdrolspeler. Zonder masker en na een korte periode zonder stem. Stemgeluid toch vaak zonder woorden. Woorden van betekenis en soms  bekentenis.  

Laat ons eenvoudig tevreden afsluiten. En dankbaar zijn.