Zeep en suiker

Altijd die twijfel douchen of het badje induiken met een luide plons bijbehorende geluiden die niet zouden misstaan in een Tarzan film uit de oudheid. Wat een verschroeiende keuze. Maar wat een levensgeluk dat je die keuze hebt. Echt stromend water dat zelfs met wat gefriemel aan de onvoorspelbare kranen water geeft. Een echte douche met echte glazen wanden en een echte badkuip op hoge pootjes met een ongeziene hoeveelheid potten en potjes aan het voeteinde. Een chaos van schoonheid, zeker als je besluit om alles er tegelijkertijd in te gooien. Dan ben je er meteen vanaf. Alles in de strijd om je huid te prikkelen, uit te dagen, te verjongen, te vervolmaken. Of uiteindelijk te vernietigen. Zoals alles eindig is.

Of toch maar de douche in. Een jaar na je verhuis zijn de dozen eruit verdwenen. Je extra stapelplaats, je magazijn voor totaal overbodige kledingstukken. De lievelings verstopplaats van je kattepoezen. Allicht denken ze dan onzichtbaar te zijn. Niet waar te nemen met het blote oog. Zeker niet zonder contactlenzen. Niet erg, zolang ze niet besluiten om te pissen op de inhoud van de kartonnen verzameling dozen. Plassen bedoel ik, dat klinkt al een stuk menselijker, minder onaangenaam, beschaafder in de dikwijls onbeschaamde en stinkende samenleving. De gezonde ochtendurine indachtig.

Toch maar richting het bad op het laatste moment beslist. Dan kan ik me eerst nog scheren met een echt Gilletje en af en toe een bloedspoor creëren bij onoplettendheid. Of overmoedigheid. Geen blauw bloed. Geen vereffening in de adelstand. Geen medaille van de arbeid. Gelukkig geen arbeidsongeschiktheid. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. 

Zeep. Schuim heb ik nodig. Zoals het blond schuimend bier bij Babbe, die nogal mal is. Met haar kont zo blond. Geen groen blok sunlight, ver over datum, maar product vers uit de tube van Kneipp. Daar knijp ik in tot de laatste ultieme milligram. Alles eruit, maar dan ook alles. Haal alles uit het leven. De dop erop, schroeven overbodig. En iets dat op suiker lijkt erbij. Zoet van uitzicht, onbekend van smaak. Laat m’n blote witte lichaam maar tot rust komen in deze frivole combinatie. Laat de geest maar volgen en de gedachten gezuiverd en gezoet zijn.