Eindelijk.

Een bijna epische uitdrukking. Je volle (over)gewicht in de ontoegankelijke te kleine  ruimte achter een puntkomma. Stappen in een ravijn zonder noodzakelijke  hulpmiddelen. Een omen van geveinsd zelfvertrouwen. Het verkennen, maar vooral  beheersen van een onbekend terrein. Het in kaart brengen ervan. Voor jezelf, niet  voor anderen. Iedereen moet zelf zijn weg met platgetreden paden verkennen. Zonder zebra’s op de strepen van een pad. Zonder verkeerslichten om je af te  remmen. Eindelijk dus. 

Eindelijk na lang wachten. Het menselijke ongeduld. Zonder genade. Soms zonder  tijdsbesef. Eindelijk na veel moeite. Inspanningen die je spierkracht te boven gaan. Bij  gebreke aan dagelijks bezoek aan de gym. Wegens te vermoeiend of te veel macho’s  die hun spierbundels komen showen. Showen in de botsauto’s zonder de fixkes. 

Eindelijk is het afsluiten van een ervaring, een wil om tot een vastgelegd punt te  komen. Misschien een groene tussenstrook om even te rusten. Vallen, opstaan en  weer doorgaan zonder te roepen opzij-opzij want wij hebben ongelooflijk veel haast.  Dus plaatsmaken, niet noodzakelijk, niet vereist. Spaces genoeg. Overvloed. 

Een ademhaling, diep en overtuigd. Het punt van no-return bereikt. Een krachtig  signaal zonder signalisatie, overbodig. Eindelijk wil zeggen helderheid en ontspanning  nadien wegens het bereiken van een doel. Hoe klein ook. Hoe miniem, hier petieterig.  Amper merkbaar voor anderen en niets voorstellend in het universum.

Eindelijk rechtstreeks je onbegrijpelijk leven in.