Hallo mobiele telefoon.

Ik zie hem liggen van hier en hoor hem dikwijls op me roepen van ver. Heel in verte.  Is het mijn vriend, dat is moeilijk te zeggen. Is hij wat onmisbaar, daar is het antwoord al wat gemakkelijker op te geven. Zelfs zonder enig verder nadenken, zonder de wenkbrauwen te moeten fronsen. Zonder rimpels te forceren. Die mogen gewoon op hun dagdagelijkse plaats blijven.

Het blijft natuurlijk maar een levensloos ding, een banaal in ieders bezit zijnde gebruiksvoorwerp. Iets waarmee je een liefde-haat verhouding mag ontwikkelen na verloop van tijd, niet van de eerste moment. Geen haat op het eerst zicht. Soms bang dat hij gaat rinkelen. Soms vervelend als hij nachtlawaai op volle sterkte ongevraagd en ongeremd produceert. Soms heel erg buitenmatig verlangend naar zijn geluiden. Vertrouwd, gewenst en zelfs smachtend. Iedereen een persoonlijk geluidje toekennen is nu net een brug te ver. Zoals in oorlogsgebied Arnhem. En alle ringtonen die bijna hetzelfde zijn, zorgen voor chaos in m’n hoofd en in m’n bewegingen met de halfvolle winkelkar in de lokale supermarkt. Alles heeft zijn beperkingen en ingebouwde begrenzer.

We behandelen dat ding oneerbiedig en brutaal als het een keertje er geen zin in heeft. Zijn job niet naar behoren vervullend. Een opstandeling waarvan je het conflict niet kunnen winnen. Je provider is heerser en zal verder je lot bepalen. De grote factuur-uitschrijver die zorgt voor connectie met de wereld. Gevraagd en ongevraagd, recht geplukt van de bel-me-niet lijst. Je naam geschrapt .

Wat was het leven nog simpel toen we van locatie naar locatie belden in plaats van, van mens naar mens. Van gebruiker naar gebruiker. Het is te zeggen, van mens naar antwoordapparaat. Die ergerlijke stem uit het niets na enkele beltonen die het nummer opgeeft waarnaar je hebt gebeld. Net alsof je een idioot bent en dit absoluut moet bevestigd worden. Of een muziektoontje waar je bulten van op je neusvleugels krijgt. Terugbellen doen we toch niet want onze batterij heeft dat niet graag. En FaceTime betekent dat ik me beter moet scheren en dat zit er deze week niet in. Dus rinkel maar verder, toestel zonder gevoel en lage eigenwaarde. Tril maar door de living. Hou de eer aan jezelf en verdwijn uit m’n leven en gehoorveld.