De sprong wagen.

Een sprong wagen zonder te weten wat de landing zal zijn. Zonder te weten hoe het aanvoelt om terecht te komen waar je mogelijk niet eens wou zijn. Een verregaande confrontatie vooral met jezelf. Hard of nog harder het aankomen.

Sommigen wagen nooit de letterlijk fysieke sprong of houden het bij een portie veiligheid troef. Vanop de rand van de bank bij je grootouders springen is mogelijk een avontuur van de bovenste plank als je drie kaarsjes op je verjaardagstaart hebt uit te blazen. Maar nadien is de risicofactor beneden nul. Een rood overjaars tapijtkleed als ultiem vangnet, zoals je nu nog enkel in de kringwinkel kunt bewonderen.

Sommigen wagen de sprong in een diepe achtertuin van een Italiaans verlaten dorp waarin je hond was terechtgekomen. Een dieren-reddingsoperatie van de bovenste plank. Misschien zit je wel met je viervoeter in de diepte van het bestaan tot de schepper jullie samen komt ophalen of een van z’n vele assistenten. Dit is een sprong wagen en Hein de niet-vette trotseren en provoceren.

Of springen uit een vliegmachine zoals de Wally zaliger neuriet in het Aziatisch. Zonder te weten of je wel een parachute bij je hebt en als je hem hebt dan mogelijk zonder de gebruiksaanwijzing te lezen in een onbegrijpelijke taal. Dit is een sprong wagen.

Alsof ik niet of amper heb geleefd lukt het me niet een sprong in de diepte zonder net voor de geest te halen. En wat je niet meer weet, heeft allicht ook nooit bestaan. Maar misschien op een meer gevorderde onwijze leeftijd dat je anders gevaren inschat, het voorbije anders bekijkt en de angsten die ermee gepaard gaan verliest. Het is nooit te laat om een al dan niet geplande sprong te wagen. Zoals een kat op z’n vier pootjes terechtkomt, lukt het bij de mens helaas niet altijd. Moet je daarom een niet-durver-wezen blijven. Ik dacht het niet. Dus spring.

Spring verdekke.