Een moment in de berm

Wanneer belandde je ooit in de berm? Niet bewust picknicken langs het romantische water, maar ongezellig en ongepland aan de zijkant belanden met je voertuig. Vurig maar gelukkig zonder vuur.
Ooit. Ja, ooit. Het overkwam mij-ons. Ons want ik zat niet alleen in de auto en was trouwens ook niet de voerder. Voor zover dit belang had en verschil kon maken. De chauffeur, diegene die normaal de richting bepaald. Met en zonder pinken, verpinken.
Het blauwe splinternieuwe Honda civicje van m’n toenmalige vriendin. Mimi. Een voertuig waarmee ik leerde rijden zonder rijbewijs. Een mens kan niet alle papieren in zijn jonge leven hebben. Onverantwoord. Onverantwoordelijk. Ach ja, een heel klein beetje misschien wel. De tijdsgeest. Verwijzend naar de nummerplaat erop noemden we hem BAPje. Zelfs dat, een auto met een frivole naam. Rillend van ongekende fierheid bij het starten van de motor en het omdraaien van de sleutel. Toeterend van genot als je het stuur enigszins onhandig bediende.
En op een weekenddag was het zover. Zonder inleiding, zonder aperitief. Autostrade, felle regenval, auto zonder lichten voor ons stilstaand in het midden van de baan. Verdere uitleg overbodig. Ja, dit was meteen het einde zonder roem van BAPje. Einde verhaal, zonder discussie, hervorming en misvorming. Geen metalen kunstwerk, niets dat een plaats op een zelfs bizarre tentoonstelling enigszins zou kunnen verantwoorden. Het stoffelijke overschot bleek nog amper een beperkte cent waard te zijn. Een afscheid in mineur. Lang heeft het geduurd vooraleer we een auto het waardig achten om opnieuw een naam te geven. Uit tomeloos respect allicht. En toen kwam ‘bolide’. Uit voorzorg rijden we er niet mee op de autostrade. Rijden we er niet mee bij regenval. Waarom hebben we ‘bolide’ dan eigenlijk. En waar is verdekke Mimi gebleven?




Opmerkingen