Wat m’n haar over me zegt.

Haar. Krullen. Haardos. Haarbos weelderig al dan niet. Overbodige Begroeiing. Beginnende kaalheid. Verkleuring – grijs gevoel. Hetgeen zich op m’n schedel heeft gevestigd en tracht te verkleuren en te verdwijnen ondanks de noodzaak om dit lichaamsdeel te vrijwaren van zonnestralen.
Een middenstreep, een zijstreep, helemaal geen streep. De keuze ligt bij onszelf, tenzij opgedrongen door hogere machten of erger nog onze partner. Partner in crime. Een vertrouwenskwestie. Amper beslissingsrecht. Amper beslissingsbevoegdheid. Kleuren of niet. Frivool of onopvallend. Hoerig of juist serieus om je niet-serieusheid te camoufleren. Te verdoezelen. Weg te moffelen, zonder blijvend onontgonnen resultaat. Zonder enige garantie op onopvallendheid. Zichtbaar van ver, de spiegel mijden en op kousenvoeten voorbij schuifelen, vooral onopvallend voor jezelf. Voor je eigen niet-nietig psersoontje. Een bijgekleurd personage van dagelijks denken. En zonder te doen.
Rood haar, ik ben er altijd voor gevallen. Zonder blijvende littekens. Rood uit het flesje of de moeilijk te openen tube. Geen echte behoefte aan een echte rosse, wegens de te witte huid en de bijna ontelbare sproeten, verbrandend zoals op een BBQ bij de minste amper waar te nemen zonnestralen. Rood als een indiaantje, als we in dit jaar deze vergelijking nog mogen activeren en verkondigen.
Gewoon een kleurtje erop om de ware kleurloze persoonlijkheid te verbergen. Krullen, gekrulde haren – gekrulde zinnen. Het mag maar het moet niet. Niet perse. Zinnen in een bocht. M’n eigen ooit Michael Jackson kapsel indachtig. Nog te zien op foto’s uit de polaroid. Het verdwenen toestel uit het verleden en vervangen door het gebruiksgemak van t jaar.
Als man bijna kaal. De huid tonend die niet meer getoond moet worden. Alles heeft een verval
dag. Eén houdbaarheidsdatum zonder limieten. Leeftijd naar voren brengend, ondanks kledij die je tracht te laten verjongen. Tevergeefs. Overbodig. Geld weggegooid. En dan blijft er niks over om een liefdadig project te steunen. Toch niet bij leven ondanks de fiscale aantrekkingskracht.
Als je haar maar goed zit. Al de rest is toch bijkomstig. Mijn gedacht.




Opmerkingen