Brief aan mijn dier.

Brieven schrijven lijkt iets van vroeger, een overblijfsel van vergane tijden. Iets  wat voor de jonge garde tot een bijna afgesloten verleden behoort. Nochtans  hoe leuk was het om op je verjaardag, met vrolijke kerst of Pasen een kaartje in  je brievenbus te mogen ontvangen. Of als je op reis ging een aanzichtkaart vanuit je al dan niet verre verblijfplaats naar familie en vrienden te sturen. Een  omslag met postzegel erop, pure nostalgie. De zegel nadien uitknippen voor je collectie. Een uitstervend gebruik. Doe er nog een halve generatie bovenop en het is allicht helemaal voorbij. De ijverige postbode brengt alleen nog maar  pakjes en geen brieven of kaartjes meer. Helaas zijn de mensen die pakjes  bestellen zelden thuis. Tot zover mijn geklaag en terecht gezaag. Maar af en toe permitteer ik me enige verregaande vrijheid. Maar waar het over gaat, ik wil een brief schrijven aan mijn overleden kat. Mijn gezel in m’n kindertijd, mijn miauwende dierenjeugdliefde op vier poten.  

Brief aan mijn kat Chicko dat wil ik schrijven. Het eerste dier in je leven blijft je  net als je eerste lief altijd bij. Alhoewel ik van die laatste de naam niet mee weet, er is lichte twijfel aanwezig zeg maar. Een verloren naam door de jaren  heen. Verdwenen letters. Maar de mooie, gracieuze Siamees Chicko zit in m’n  bovenste kwabben zowel links als rechts en is niet verwijderbaar. Mijn vader  haalde je op bij mijn nonkel in Antwerpen, die een zevendehemel café had. Chicko kwam niet zo goed overeen met de andere reeds aanwezige  poezebeesten en voor haar eigen bestwil werd ze verwijderd en mocht ze zich bij ons definitief komen huisvesten. Redelijk wild maar in de armen van mijn dominante vader tijdens de korte taxirit naar haar thuisbestemming eerder inschikkelijk en berustend in haar nieuwe lot.  

Lieve Chicko, 

Jij was m’n eerste dier, mijn allereerste kat. 

Jij was er altijd voor mij, misschien was ik amper vijf of zes, dat weet ik niet meer. In mijn herinnering heb ik je altijd geweten en was je er altijd.

Je hebt ooit een biefstuk uit de pan gepikt, maar het werd je vergeven. 

Je hing met je nagels in de splinternieuwe gordijnen, maar het werd je vergeven. 

Je zat op de keukentafel alhoewel het je strikt verboden was, maar het werd je vergeven. 

Je kwam liefdevol op onze schoot, ook op de mijne. Foto’s als stille getuigen. In het begin was mijn moeder wat bang voor je, maar dat ging voorbij. 

Je tanden waren deels getrokken na vele jaren, maar je bleef de mooiste kat ever. 

Toen onze hond Tarzan er niet meer was, ging je hem tevergeefs beneden zoeken zonder hem te kunnen vinden. 

Op een Kerst lag je levensloos achter de kachel. In alle stilte en vrede van ons heengegaan. 

Je vergeten doe ik nooit.  

Allicht ben je in de kattenhemel, misschien zijn mijn ouders je daar al komen ophalen, anders doe ik het zeker en vast.  

Beloofd.