Mannendingen

Mogelijk een (helaas) uitstervend verschijnsel in deze vernieuwde en  vernieuwende post-gender tijden. Zolang ze er nog zijn is het misschien leuk om  in echte mannendingen te duiken. Met een sprong en een grotbewoners  oerkreet erin. 

Je zou kunnen peinzen, met lichtjes gefronste wenkbrauwen, aan feestjes  waarbij elkeen per sexe aan tafel zit. Een mannentafel en een vrouwentafel,  ieder met zijn specifieke geluiden. Enkel kinderen, tot een bepaalde leeftijd dan  ook nog maar, hebben de mondelinge toelating zich vrijelijk en ongegeneerd  tussen beide tafels te bewegen op het ritme van uitbundige stemmen.  

Als mannending denk ik terug aan een jaartje of twintig geleden bij een goede  vriend waar we vaak over de nep-marmeren vloer kwamen. Een groot huis met  achter de garage een supersauna met alles erop en ook eraan. En een  doucheinstallatie om U tegen te zeggen. U en niet alleen uit beleefdheid. En  ook een blaffende, niet-luisterende, kwispelende hond. 

Terwijl de vrouwen weet ik wat deden boven zat de afdeling ongeschoren maar  gewassen mannen op het gelijkvloers. We hoorden heel vaak geopende  vrouwen-kelen die lachten en giechelden als jonge schoolmeisjes op hun  allereerste date. Of kweelden over de ervaringen met hun respectievelijke  wederhelft of mogelijk andere helft. Het uitwisselen van kreten van  bewondering of was het van verwondering. Of beiden. 

De mannen zaten immer rustig in de sauna te zweten, te stinken, geur op het  vuur ter camouflage te gooien en ingetogen te praten, zoals alleen mannen dit  tot een goed einde kunnen brengen. Uiteraard. Met drie waren we  verzamelaars van spullen uit de Tweede Wereldoorlog van vorige eeuw. Want in  deze eeuw zijn wereldoorlogen afgeschaft. Gewoon omdat het niet meer mag.  Ieder met zijn specialisatie en kennis ter zake. Uniformen, helmen, voertuigen,  voorwerpen, wapens, postzegels, brieven, foto’s, benoem het en we hebben  het in belachelijk overvloedige getallen in huis. M’n twee strijdmakkers doen  ook re-enactment. Het naspelen van de geschiedenis. Zo realistisch mogelijk  met oorspronkelijke originele stukken. Is de verleiding groot om de  geschiedenis een klein beetje geweld aan te doen en naar goeddunken en vooral eigendunken, natuurlijk wel. Ontegensprekelijk. We zouden Eva Braun  misschien wel een huwelijksaanzoek aan Churchill laten doen, maar dit  hoofdstuk is dan niet vatbaar voor openbare publicatie. Dus voeren we maar af.  We smoren het in de kiem alsof de gedachte eraan nooit heeft bestaan en we  snuiven nog eens de geur van mottenballen op die het gebirgsjager kostuum  bevolken.