Een zin.

1 simpele eenvoudige zin. Geen uitgebreide constructie, geen overvloed of overdaad aan woorden. Geen van spellingsfouten en mistoestanden voorzien geheel. Gewoon 2 simpele woorden in 1 simpele zin. Amper een zin te noemen en toch kunnen ze je bijblijven alsof het gisteren was. Zelfs na meer dan 50 jaar. Veranderde mn leven leven erdoor…allicht niet echt.

Aa toert! Voor het goede begrip wil dit in mensentaal zeggen: oude taart! Een niet jong gebak in andere woorden. Onvriendelijke en ongepaste woorden, vanuit een denk toen ongeveer 14 jarige, franke puberbek geleid uit een onvolgroeid beïnvloedbaar en vaak bang puberbrein. Zonder nadenken, ongemanierd en met veel spijt nadien. Maar spijt komt altijd en niet alleen vaak te laat. De woorden tegen m’n bomma. De trotse moeder van mijn bijna even trotse vader. Haar enige zoon, haar enig kind. Geboren in Frankrijk met de naam Angele. Een naam die ondertussen precies van de recente naamkaartjes is verdwenen. Maar alles komt terug. Ooit. Vooral ooit. Misschien wel nooit. Zonder enige aanleiding uit m’n mond ontvallen in aanwezigheid van m’n ouders. Was naast onze bruin gecarbolineerde bungalow dat de verwerpelijke feiten zich afspeelden. We speelden daar kaart, hartenjagen denk ik. Nooit meer gekaart nadien. Na het eten van tomaten met een beetje ongezond zout erop tussen half bruine boterhammen, genietend van de middagzon in de beboste natuur. Waarom ik dit zei was me zelf niet duidelijk. Aanleiding een groot vraagteken. Zoals zoveel in het leven. Vraagtekens.

Deze zeer lieve en gevoelige vrouw naar me toe woonde op het gelijkvloers van hetzelfde huis, eigendom van m’n vader, waar wijzelf verdieping 1 en 2 bezetten. Dikwijls was ik beneden. Meer beneden dan boven. Iedere ochtend om thee met een beperkt rozijnenkoekje te verorberen en even radio te luisteren voor de verplichte schooltijd. Herinner me nog heel goed m’n vaste plaats aan de keukentafel. Nu met verdriet in de ogen bij het terugdenken eraan. En ja, we discussieerden vaak. Waarover? De hedendaagse puber in mij weet het niet meer. Meer dan een halve eeuw later. En toen allicht ook niet. 

Als ik haar ooit terug zal zien nadat ik zelf aan de overkant ben, dan ben ik haar een zware en welgemeende sorry verschuldigd. Sorry bomma. Stom van mij.