Confetti.

Confetti. Het papieren feest dat al eens durft te ontsnappen uit de ouderwetse  metalen perforator na het doorboren van honderden pagina’s ongeduldig  papieren onzin. 

Eigenlijk heb ik nooit iets met confetti gehad. Voor velen symbool voor een  viering, een verkleed carnavalgebeuren, een overbodig jubileum, een  overdreven spontaniteit. Mijn hoofd heeft het nooit zo aangevoeld. Nooit een  confettikanon van dichtbij gezien. Een gewoon kanon wel. Een echt. Eentje dat  geen gekleurde papieren proppen naar buiten werkt langs zijn loop. Zonder  loops te zijn. 

Nooit heb ik het plezier, het genot, mogen beleven om ermee te strooien.  Mogelijk in een dronken roes, een spontane feestroes, een gebeurtenis  waaraan je niet voorbij kon. Nooit een zak vol ermee gekocht en wild in het  rond gegooid, de vloer ermee bevuilend en toch versierend. De kwelling van de  opruimingsploeg, natte gekleurde ronde stippen en snippers in overdaad. Een  overdosis overschotten van ontgonnen en gevelde bomen. 

Misschien een feest voor klein en groot, een vreugdevol gebeuren, zoals witte  schijtende duiven bij de kerkingang op de rode loper voor de dwaze onwetende  gelukkigen. 

Jaren later kuis je nog de gestrooide onzin tussen de tafelpoten heen en vloek  je bij de vaststelling. De zinloosheid van het versiersel niet van het versieren  zelf. 

Als confetti een eigen leven heeft dan is dat niet zomaar. Een leven dat eindigt  op de vloer. Platvloers. Alleen vallen, zonder opstaan. Een leven dat zichzelf  stopzet in de haarbos en dos van een gezellige krullenkop. Een leven dat witte  kleding tracht te kleuren na verstrooiing, maar toch botst op de eigen amper  afgebakende grenzen van herstel in de wasmachine. Witter dan wit. Zo was t  het in de reclame. 

Ik heb er niks mee. Ik heb er ook niks tegen, laat het zijn.