Iets wat telkens terugkomt.

Telkens is een van de woordjes die alarmbelletjes oproept in de nuchtere enigszins vroege ochtendgeest van je dagelijks ontwaken. Wanneer je ze gebruikt kun je er bijna zeker van zijn dat je ego, dat beknepen bevooroordeeld deeltje in jezelf dat je ervan overtuigd bent dat je alleen bent, achter het stuur zit. 

Telkens. Een aantal zaken in je leven lijken telkens terug te keren, wat je er ook aan probeert te doen of net niet te doen. Wat je tracht te vermijden om opnieuw op je zigzag dwarrelend levenspad te komen, manifesteert zich op een andere slinkse manier maar met een vergelijkbaar benepen ongewenst vaststaand resultaat. Dan lijkt het misschien op een ultieme lotsbestemming, een speling van het amper voorspelbare lot, een fatum, een geplande missie. 

Hoe meer je soms je best doet om bepaalde situaties te vermijden, een bocht van 360 graden of de helft ervan te nemen, het blijft je onverklaarbaar achtervolgen. Net een op hol geslagen magneet waartegen alle verzet zinloos is, overbodig zelfs en niet in verhouding tot enige te voorziene inspanning. Maar een overgave, een witte vlag, behoort niet tot de genen van onze stam. De gefrustreerde oncontroleerbare genen van de eigen overleving.

Net als mensen die in een toxische relatie zitten, een decennium lang gevecht met zichzelf en de hele onzichtbare wereld voeren en hetzelfde gevreesde maar gekende plaatje opnieuw zien verschijnen en laten tot in den treure herbeleven.

Onverwacht voor zichzelf maar o zo voorspelbaar voor de op papier meelevende omgeving. Blind voor de harde allesomvattende realiteit en absoluut doof voor goede raad. Een hekel aan het heersende-overheersende systeem van hulpverlening en agressief door machteloosheid naar de beste bedoelingen en ongevraagde raad en fantasieloze meningen. Overtollige woorden, holle frasen en zinnen, kapotte halfvergane vraagtekens, zwaar beladen van vergeten onwetenheid.

Telkens weer hetzelfde volksliedje, het irritante deuntje dat we al buiten kennen. Een terugkerende melodie van treurige herkenbaarheid. Telkens weer opstaan en ervoor gaan tot de nacht ons eindelijk roept om ons te laten rusten. Rusten en vergeten. 

Telkens weer vergeten.