Wie ruikt lekker?

Je neus. Je te breed uitgevallen snuffelneus. De allesontvangende geurenneus. Dat orgaan of instrument zo midden in je gezicht. De vleeshomp onder je ogen. Vaak verfijnd, dikwijls in de wegstaand en soms geperforeerd en voorzien van een decoratief pseudo sieraad.

Af en toe krijg je prikkels bij het spontaan ontvangen van een geur. De dagelijkse hoeveelheid keren dat een geur je orgaan bereikt is ontelbaar. Meestal gewoon voorbijgaand, net zoals het leven. Maar soms blijven hangen. Net zoals in het levendige leven.

Hetgeen je diep inademt geeft je een betekenis mee. Soms een vage herinnering die wordt blootgelegd en je hersencellen aan het werk zet. Een vergane glorie die terug tevoorschijn komt en laat zien er nog altijd te zijn. Te zijn voor je. Ongewild en onbevreesd.

Soms ruikt iemand naar verse kaneelbroodjes, zomerzon en goedheid. Soms ruikt iemand naar lang vergeten rozijnen broodjes, vervallen Yves Saint Laurent imitatie parfum of wat er in een urinoir overblijft na het consumeren van Vlaamse asperges in aangepaste witte saus met peterselie. Soms ruikt-stinkt iemand voor je aan de kassa van je favoriete supermarkt naar een halfvergane import alpaca.

Maar wat een zalig gevoel kan een reuk gekoppeld aan een gebeurtenis oproepen. Een blijver, niet in de geur maar in de gebeurtenis. Eens was ik met een vriendin voor de eerste maal sedert lange tijd in een Merksemse kroeg. Een café zonder enige aantoonbare standing of scrupules. Gewoon samen met de omgeving naar een lagere regionale afdeling gezakt en gebuisd. Nog net niet helemaal verdronken in de zee zonder bodem. Atlantis nog net niet bereikt. Wel vergaan zonder het te beseffen. Alhoewel. Mijn vriendin rook lekker. Lekkerder dan je eten. Eetbaar. Alle aanwezigen waren vol lof over de geurverspreidster die mijn bescheiden gezelschap was. Lovende woorden en volle neuzen. Woorden in alle denkbare talen, verwonderde en bewonderende blikken. Voor een verlegen vriendin allicht geen feest en niet op haar verdere bucketlist aanwezig voor herhaling. Voor mezelf een bevestiging, een dankjewel voor het leuke olijke gezelschap. Frisruikend naar een parfummetje van niemandal. Een reuk waarvan zelfs m’n katten het op een loop zouden zetten. Een geur waarvan mijn hond een poging zou ondernemen om het gebouw zelfs via de lift, te verlaten. 

Het is maar hoe je het allemaal bekijkt en wat je allemaal in je neus kunt vangen en vooral verwerken.