Een onvergetelijke douchebeurt

Water maakt ons proper, ons lichaam niet onze gedachten en geest. Dat maakt men ons toch wijs, en wij goedgelovige zielen gaan mee in dat onvoltooide reinigingsverhaal. De niet-stink legende. De frisse-uiterlijk saga. Als je bijna zeventig bent moet je eens aan jezelf de vraag stellen hoeveel liters, meestal drinkbaar, water je zoal hebt gebruikt – verbruikt – misbruikt. Als we een wasbeurt per dag rekenen komen we al snel op een stevig imaginair getal. Een cijfer om U tegen te zeggen, met grote U. Of tegen te zwijgen. Meer dan twintigduizend beurten. Gelukkig heb ik de gouden tijden nog meegemaakt dat je enkel wassen op uitgangszaterdag nog ruim voldoende was. De grote zaterdag schoonmaakbeurt voor de stinkende oksels en de onwelriekende dreef.  Als je dan succesvol was in een groot kinderrijk gezin moest je niet als laatste de badkuip in met uiteraard nog steeds hetzelfde waswater. Je zou voor minder op je knieën gaan zitten en een schietgebedje doen. Allicht kwam je er dan behoorlijk vuiler uit dan je erin ging. Maar wie maalde daar nu om. Wij hadden thuis geen bad, op dat zinken exemplaar na, waarin ik met de beste wil ter wereld niet meer paste. Nog niet in de verste verte. Gelukkig was er dan nog de keukenlavabo vergezeld van kleurige washandjes. Eentje voor van onder en eentje voor al de rest. Of wat dacht je? Niet eentje voor alles.

Nu zijn we pas tevreden als we opstaan met een douche en gaan slapen met een badkuipbezoek. Tijden veranderen, mensen veranderen, gewoonten veranderen. Verbeteren wou ik al bijna schrijven, ik kon gelukkig mijn rechter schrijfhand nog op de valreep hiervan weerhouden.

De douchebeurt die ik als onvergetelijk mag noteren en allicht tot mijn eigen einde me zal bijblijven … op bezoek bij een vriendin mocht ik op het einde van de avond me verfrissen. En neen stel geen overbodige vragen en veronderstel geen zaken die ik zelf niet benoem. De douche was er glad waarschijnlijk door mijn verbruikte drankhoeveelheid die zich op mijn evenwichtsspieren had vastgeklikt. Onderuit dus met een harde knal, recht op mijn installatie. De kat van de onderburen is er allicht nog van aan het bekomen of heeft het kort na de feiten de geest gegeven uit wanhoop en schrik voor herhaling. Douchegordijn meegenomen in vrije val en herleid tot een hoopje misvormd textiel. Een overbodige prop. De ijzeren staaf, oorspronkelijk voorzien voor het tentoonstellen van die gordijn,hervormd tot iets dat op een scheve niet meer te renoveren of hermodeleren kapstok leek. De aanwezige luxe stinkproducten in chaos op de bodem achtergelaten. 

Douchen op een ander dus. Moraal van het verhaal : ga niet op een ander. En al zeker niet om te douchen. Hallo spreek ik met mijn familiale verzekering ? Moet je nu eens horen…