Handen

Handen kunnen verbinden. Handen kunnen andere handen schudden als begroeting of tijdelijk afscheid. Handen kunnen liefhebben en liefkozen, anderen of jezelf strelen. Maar vuisten zijn ook handen.

Maar een welbepaalde foto op m’n iPad brengt me terug naar 15 juni, alweer bijna vijf jaar geleden.

De 90 ste verjaardag van mijn eigen moeder. Deze dag bracht ze, net als de dagen ervoor en de dagen erna in het plaatselijke hospitaal door. Benige overblijfselen waarmee eten en iets vasthouden steeds moeilijker gingen en waarvan de oorspronkelijke vormen transformeerden. Net alsof ze in een andere richting wensten te groeien, weg van het lichaam waaraan ze verbonden zitten en die elkaar zo nodig hadden. Ontelbare bruine vlekken en vlekjes tussen de fijne aders waardoor het levensnoodzakelijk bloed nog steeds z’n weg vond op het weliswaar eigen aangepaste levensritme. Een wit zelfklevend bandje rond je magere pols zodat jezelf en ook anderen je mooie naam weten. De arm blauw en kleurrijk door injecties en voedingbakster. Je elleboog licht gehavend met een klein bebloed plekje. En daar lag je dan op wat jouw dag moest zijn, want 90 wordt je niet zomaar op 1 - 2 -  3. De verjaardagswensen heb ik met een briefje en kleefband aan je aanwezige tv gehangen, geen idee of je het ooit hebt gezien. Maar niet belangrijk, je was nog niet vergeten. Ik hield je hand vast zoals ik enkele weken later zou doen toen ik je voor het laatst mocht zien in ademende toestand. Je lag vredig, allicht onbewust  op m’n bezoek te wachten, tot je m’n stem nogeens hoorde voor je aan je lange enkele reis begon. Jij was er meer klaar voor dan ikzelf.

De handen van je moeder, die vergeet je niet met de jaren.