Het grote onderbroekenverhaal

Nee geen pis en kakgebeurtenissen, als 60plusser ben ik dit in nuchtere toestand al even ontgroeid. Alhoewel het verdorvenvlees is zwak en de woorden kunnen er soms ongecontroleerd en ongelimiteerd uitrollen. Met alle verregaande gevolgen van dien. Mannenondergoed, we staan er zelden bij stil en trekken het alleen periodiek aan en ook weer uit. Vrouwen hebben allicht (weeral een vooroordeel, sorry daarvoor, het zoveelste) iets meer nodig dan twee schuchtere schuiven die dan zelfs nog niet eens volledig gevuld zijn. Een twintigtal onderbroeken bevolken de bovenste schuif. Ooit kocht ik, in een vlaag van zinsverbijstering of verregaande euforie, een twaalftal exemplaren online. Normaal niet echt m’n ding maar op een onbewaakt moment durf ik me al eens laten gaan. Prachtaanbieding, mogelijk van de Hema, een dozijn met kleurrijke print. Ik ben nog steeds aan het proberen te achterhalen welk fruit er juist op staat. Wil ook niet als simpele Belg overkomen en een mailtje naar de Nederlandse leverancier hiervoor sturen. Dus ik blijf ontzettend onwetend wat dat betreft. Had alleen niet verwacht dat het allemaal identiek dezelfde waren. Nu lijkt het alsof ik dezelfde onderbroek al jaren draag. Ik ontken in alle toonaarden. Bijna-dagelijks trek ik een niet-nieuw fruitig exemplaar over mijn nauwelijks aanwezig kont en over de schuchtere rest. Zonder in wansmakelijke detail(s) te willen treden. Ik schrijf ‘bijna’ anders zou ik de waarheid geweld aan doen. En geweld is er al genoeg in de wereld om ons heen. Dichtbij en soms veraf. Soms zelfs heel dichtbij zonder dat we er ons bewust van zijn, maar sommige toestanden moet je ook willen zien. Daar heb je niet altijd een bril voor nodig.

Schuif twee daar huizen m’n sokken. Een bont allegaartje, maar 1 ding hebben ze gemeen, ze zijn allemaal op een millimetertje na, even groot. M’n 44 past er overal als bijna gegoten in. Van sommige exemplaren heb ik precies nog maar 1 stuk. De wasmachine, nochtans een Miele, wijs ik aan als grote schuldige. De wederhelft ervan staat op de lijst van vermiste voorwerpen en zal allicht nooit nog worden gevonden deze eeuw. Maar het overgebleven exemplaar dat me trouw is gebleven weggooien is een moeilijke. Een aantal van die voettextiel stukken zijn voorzien van de meest kleurrijke prints en afbeeldingen. Feestende katten op een blauwe achtergrond, ook dat nog. Zelfs dat, zeg maar. Hennepbladen in een aanwezige overdosis, ik die niet rook. Homer van de Simpsons omdat die bij m’n das passen die ik van m’n nabestaanden niet meer mag dragen, zelfs niet binnenshuis. Dit moet dan stiekem in ieders afwezigheid gebeuren. Misschien hangt aan sommige exemplaren wel een maximum leeftijd waarop je voeten deze mogen gebruiken. Misschien net niet en kan de vergevorderde leeftijd, dat uiteindelijk maar een cijfer is, alles vergoelijken en kun je rustig in de outfit van je stoutste dagdromen het dagelijks slagveld van het leven betreden. 

Bedankt schrijnwerker voor de twee mooie op maat gemaakte en amper te betalen schuiven zodat zowel m’n onderbroeken als m’n kousen geduldig kunnen liggen wachten en rusten en zich vervelen tot ze worden gebezigd zonder ze te misbruiken. Want misbruik is strafbaar. Daarom knip ik m’n teennagels kort, uit respect. 

De realiteit van een sok en een slip. En van een zestigplusser.