top of page
Zoeken

Het verhaal van je navel.

Foto van schrijver: Redactie 60 plus
Redactie 60 plus
9 nov
2 minuten om te lezen

Duik er maar eens in. Bij mij is hij niet te diep. Geen gevaar op verdrinking zelfs als hij vol water staat. Geen plastieken bandje nodig rond je midden. Geen gevaar op verdwalen. Ook geen uitstulpsel, dus talenten als bergbeklimmer overbodig. Laat je koorden en ander klimmateriaal maar rustig thuis. De eigen bergruimte mag er zorgeloos verder gebruik van maken. 

Dag navel. Je ziet er goed uit. Zelfs na al die jaren in gebruik. Nog geen chirurgische schoonheidsoperaties mij bekend. Want iedereen wil een perfect lichaam. Rampzalig als je anus er buitenaards uitziet of schaamlippen die lijken op klapdeuren in een ouderwetse rokerige saloon. Zonder cowboys, zonder gevederde opperhoofden die van scalperen hun hobby hebben gemaakt. Een pluim telkens ze een heldendaad deden verdienend. Tot hun kleur rood aanliep. 


Navel dus. Is dit dan het middelpunt van het menselijk lichaam. Iedereen vrolijk begroetend vanuit een vrijwel neutrale maar toch centrale positie. Geen bovenlichaam, geen onderlichaam in de onmiddellijke bemoeial buurt. Centraal gelegen, het hoofdkwartier zonder zichtbare spieren, zonder grijze of anderskleurige hersencellen. Geen buikgevoel en zeker geen pervert onderbuikgevoel. Gewoon er zijn als overblijfsel van wat er ooit was. Ter nagedachtenis aan je moeder, waarmee je verbonden was. Een dun darmpje tussen beiden om je tot leven te wekken en in leven te houden. Na vele maanden doorgeknipt, soms ook de echte band.


Situatiegebonden, soms onherroepelijk, geknipt voor en door het leven. Was het een mes of een schaar, weg die lichamelijke band van vertrouwen, van voeding, van verlangen en verbondenheid.


Kon het nog maar even terug die lichamelijke connectie maken. Elkaar nodig hebben, de een allicht al meer dan de ander, maar toch. Voeden en gevoed worden. Meestal liefdevol. Helaas niet altijd. Een verhaal variërend in de tijd.


Telkens je er naar kijkt kun je even denken aan je moeder waarmee je op je eigen tempo mocht drinken en eten, tot je tevoorschijn kwam uit de buik. Om er nooit meer in te moeten vertoeven. Onomkeerbaar. Het levenslicht aanschouwend. De rauwe werkelijkheid van het bestaan ondergaan.


 
 
 

Opmerkingen


60 Plus logo

© 60plus vzw

BE 0443.534.082

bottom of page