Je laatste nacht samen.

Want die is er zeker geweest. Beseffende dat het inderdaad je aller- allerlaatste nacht samen was. Gewoon omdat het verder zo niet kon. Geen vervolg op de dagdagelijkse planning. Welke planning? De illusie van tijd en het standvastige geloof erin.

Mijn ego is nochtans dol op extremen. Dol op mooie, niet alledaagse gedachten. Je ego vasthouden ten koste van alles is allicht vrij zinloos. Overbodig. Overtollig, ballast. Maar het besef is er zelden op het moment van de betreurde ultieme waarheid. Het tijdstip dat knopen doorhakken helaas van toepassing is. Onontwarbare knopen, enkel de strik als decoratie erbovenop is verwijderbaar mits enige inspanning. En zelfs dan nog.

Een nacht die niet langer duurt dan andere nachten. Een nacht die als hij eindigt niet meer in dezelfde gedaante, op dezelfde locatie, met dezelfde persoon zal heropstarten. Geen verdere beloften aan jezelf. Aan niemand.

Geen gebrek aan liefde, misschien juist te veel. Een niet te verteren overdosis ervan. Jaloezie die je geluk in samenzijn komt verstoren. Alles opeet. Alles verteerd. Voor een onverklaarbare indigestie zorgt. Overbodig maakt om er een liefdevol vervolg aan te creëren. Het is wat is het is. En was. Vooral was. Geliefd bij je vader maar niet aanbeden door je moeder, maar daarvoor laat je haar niet gaan. De persoon die je loslaat, omdat het moet voor jezelf maar ook voor de andere die je aanbidt. Tranen maar niet meer van geluk. Als die er al ooit waren en naar buiten mochten komen van jezelf. Woede, maar niet meer van toepassing. Hoe moeilijk een ruim vooraf aangekondigd afscheid kan zijn. Een rouwproces. Een neerwaartse beweging in je leven, een knieval die hard binnenkomt. En trachten een laatste beeld van dat onvolmaakte lichaam en die onvolmaakte persoon te behouden. In je hersens warm te stockeren. In je geheugen te kerven zoals je in een oude eik zou doen. Niet loslaten, nog niet. De gedachte warm houden aan wat ooit was maar niet heeft mogen zijn. Zonder schuldige, zonder verwijten. Zonder vrijheid, blijheid. 

Bedankt Mimi en allicht tot nooit, maar wie weet dat met zekerheid. Verdwenen uit mijn leven maar soms ongevraagd en onaangekondigd binnensluipend in m’n gedachten.