Pintje

Plots kwam het tevoorschijn. Ongevraagd, maar allicht op verzoek van anderen.  Mogelijk zelfs onbekenden. Of bekenden die na vele jaren van onderbreking  onbekenden waren geworden. Je kunt niet alles en iedereen meenemen in je  herinnering en op je beperkte netvliescapaciteit. Op alles en iedereen zit een meeneem beperking. 

Plots kwam het tevoorschijn. Een glas gevuld tot aan de glazen rand. Bruin  vocht in een typisch Westmalle trappist glas. Drinkensklaar. Volledig gereed om vlot geconsumeerd te worden. Een lekkend glas dat al dadelijk een biergeur op  m’n grijze trui zal achterlaten. Had ik het glas misschien ook maar niet zo schuin  moeten houden, ik heb toch geen scheve bek. Na slok nummer 1 was het  schuim al mysterieus verzwonden. Waarheen weet niemand, zelfs ik niet en aan  de buurman die me trakteerde ga ik het echt niet vragen. Zo zal het altijd wel  een onopgelost onbelangrijk raadsel blijven. Het grote raadsel der cafenatuur.  Drie stevige handgebaren verder moet je al eens in de diepte kijken om nog  enige drank te bespeuren. Ondertussen is het overbodige kartonnen kaartje  met reclame ook al aan de natte en doordrenkte kant. Ik neem nog een slok, de  voorlaatste en luister naar de knetterende ballen die wat verderop m’n rust  durven te verstoren. Biljarters van het fanatieke soort gesignaleerd, gewapend  met scheve keus en sterallures. Na zoveel jaren begrijp ik het groenetafelspel  nog altijd niet. Maar misschien siert me dit wel. Oerkreten afkomstig uit  beschonken keelgaten zullen er wel bijhoren, zuchten en gekreun van diepe  maar tijdelijke ontgoocheling bij het missen allicht ook. Om nog maar te  zwijgen over de zwaar stampende voeten bij zoveel onverdiend geluk bij de jeugdige tegenstander. Hoerenchance op de vloertegel. 

Plots kwam het tevoorschijn. De bodem. Leeg. Veel leger kan een glas amper  zijn op een doordeweekse woensdag. In een fles ketchup kun je dan nogeens  een flinke neep geven en dan volgt de laatste druppel. Ik sta op, groet niemand.  Knik naar niemand, zelfs niet naar mijn trakterende wilde onbekende  weldoener. De uitgang, die ook de ingang is, kiezen en wegwezen. Op zoek naar  de volgende kroeg om het spontane spektakel te herhalen en de vorige  drankervaring te verwerken en verteren. Een verwerkingsproces zonder zijn  gelijke en zonder enige emotionele uitbarsting van geluk of enige ontploffing  van frustratie.