Vloeibaar eten

Zonder tanden komen en verschijnen we zinvol en hoopvol ter wereld. Het zou pas een raar zicht zijn als een kind het eerste levenslicht zou zien met een bek vol tanden. Dat zou pas schrikken zijn. Dan wil ik al zeker niet voelen wat een voedende tepel daarbij lijden kan. Vooraleer de eerste echte babyhapjes op het programma staan (die dure glazen potjes van de supermarkt die sommige volwassenen ook hemels lekker vinden) gaat er toch wel een periode overheen. Na een aantal jaren intensief gebruik vallen ze uit en komen er al dan niet spontaan nieuwe tevoorschijn uit het niets, nou ja uit het bloedende tandvlees. Een merkwaardig proces dat maar 1 keer in een mensenleven plaatsvindt. Slecht geregeld denk je dan. Waarom niet deze metamorfose om de zoveel jaar herhalen volgens de eigen behoefte en noodzaak. Maar ja dat is niks dat ik persoonlijk kan regelen dus erover praktiseren en lullen is dan ook redelijk zinloos en zelfs overbodig. In de loop der jaren zullen we decebelrijke plombeergeluiden produceren, pijnlijke grimassen maken bij het trekken van een hoekig half verrot exemplaar, een kapitaal besteden aan kilometers en kilometers kunststof flosdraad, vloeken bij het afbreken van je voorste installatie en met open mond en lege bankkaart afscheid nemen van de orthodontist. Duidelijk dat het mondgeheel niet gemaakt is om de ‘tand’ des tijds te doorstaan. Misschien leven we wel te lang en is de oorspronkelijke bedoeling van de schepper dat we samen met ons gebit plaats maken voor de de volgende energieke generatie met tanden.

In onze laatste fase kunnen we terugschakelen naar het levensreddende vloeibare voedsel, minder vermoeiend om naar binnen te werken, als we het al dan niet nog volledig beseffen. Helende sterfbedden.