Wanneer was die allereerste verliefdheid nu ook al weer ?

Het is niet dat je geheugen je na een bepaalde tijd en vanaf een bepaalde leeftijd je in de  steek laat, maar het terugdenken aan… lijkt soms wat trager en moeizamer te verlopen. Net  alsof je een heel klein beetje roest moet overwinnen en verwijderen alvorens terug je authentieke gesmeerdheid terug te vinden. 

De kleuterschool is bij sommigen al een eerste verliefdheidservaring. Zulke vroegbloeier was  ik nu eenmaal niet. Dat heb ik dan alvast gemist in m’n leven. Buiten de vage herinnering dat  er een zandbak stond is er echt niet veel van blijven hangen. Een betonnen kuip met  speelzand in, gezichten die met me in die bak speelden zijn me volledig ontglipt. Geen naam  is me bijgebleven, net alsof het nooit heeft bestaan. Zes maanden uitgegomd.  

De eerste vijf jaren lagere school bracht ik door in een heuse jongensschool. Geen vrouwelijk  gezelschap in de klas, ook niet bij de leerkrachten. Een surrealistische mannenwereld. Wel  weet ik nog op de thuis-terugweg zag ik heel af en toe, en dan echt maar heel af en toe, een  blond slank meisje. Zo ongeveer dezelfde leeftijd als ikzelf had. Ze woonde vooraan in de  Schildstraat, overkant van de krantenwinkel op de hoek, die was echt wel aantrekkelijk. Denk  waren twee zussen. Hun namen heb ik nooit geweten. Een woord gewisseld evenmin. Het  huis, als ik er toevallig langswandel, dat weet ik bij benadering nog wel zijn. De vreemde  namen op bus en bel verklappen niets van het verleden. 

Het zesde leerjaar mocht/moest ik naar een andere school gaan. Een gemengde school. Echt  waar. Meisjes van dichtbij zien. Alleen maar zien. Een nieuwe wereld na tien jaar ontbering.  Tien jaar die niet meer in te halen vielen. Een ramp zou ik het net niet durven te benoemen. Er zijn andere catastrofes in het bestaan. En er was mooi jongemeisjes materiaal in het  klaslokaal aanwezig. Zonder twijfel. Daarover wil ik geen discussie openen. Teveel zelfs, een  overdosis op m’n nog zeer nuchtere maagdelijke maag. Brigitte was echt wel supermooi,  Mariette was mooi. Francoise kwam eens langs om iets van school te bezorgen bij me thuis,  we zaten samen met m’n bomma erbij te praten. Was ik verliefd? Dat is een moeilijke. Ik  weet het niet echt en blijf het antwoord schuldig. Ik zet m’n joker in voor alle zekerheid in  m’n onzekerheid. 

In het middelbaar aangekomen was ik allicht ook de godganse tijd verliefd. Maar op wie dat  ontglipt me helaas. Misschien wel op allemaal. Die Myriam zag er super uit met haar donkere  bles half voor haar ogen. Die Christiane leek me een Italiaanse schone zo uit het tv scherm  gesprongen, recht de schoolbank in. En Carine zo welbespraakt, een spraakwaterval met  inhoud. Linda nog zo jong en al zo goed voorzien om nog maar te zwijgen over haar prachtige  zus Martine. En die kleine Doris, die ik nooit meer heb teruggezien en ondertussen ook al  aan de overkant is. Om nog maar te zwijgen van die rosse onbereikbare lange Carine. En  Maryse met het uiterlijk van een ontembare kat. Blij met een kus van Linda. En dat was het  enige wapenfeit. Een echte kus. De kus dus. En zo belandde je dan in een mix wereld van  geslachten, toen in de eenvoudige tijden nog beperkt tot twee. Het hedendaagse beeld zou  ik allicht niet aankunnen en verteren.

Liefde, in mijn wereld, is een synoniem voor niet altijd vredige expansie. Wanneer liefde je  leven binnenkomt, ontdek je iets wat je altijd wist, wat je altijd al had, wie je altijd al was,  maar waar je simpelweg nog niet echt bewust van was. Die exploderende expansie gaat niet  altijd super zachtjes. Soms breekt de liefde de oude versie van wie je dacht te zijn wagenwijd  open. Liefde elimineert wat dat betreft genadeloos alles wat niet authentiek is. 

Lang leve de liefde. Lang leve de verliefdheid.