Wat vertedering op een regenachtige maandag.

Geen ervaring zo ondergewaardeerd als vertedering. Het bezorgd je een brede of smalle glimlach, een warm gevoel, een helaas maar  tijdelijke tevredenheid, een stukje zelfvoldaanheid mogelijk zelfs, een ik ben happy voor de ganse dag feeling. Vertedering is een smeltende, zoete confituurachtige vloeistof die je hele leven en je bestaan verzachten en veraangenamen. 

Gewoon maar naar je twee rosse viervoeters zien die lekker lui liggen te genieten van wat je denkt door je eigen aanwezigheid. Hun fluwelen onderzijde van de pootjes zien en zachtjes strelen, misschien zelfs teder kussen. Hun harde strelende kopje tegen je eigen lichtzinnig hoofd vol vraagtekens en uitroeptekens. Dat geeft warmte.

Jonge dieren, ook op afbeeldingen of filmpjes die speels en nog onschuldig zijn. Klaar om te groeien en aan hun verdere wel bezorgde leven te beginnen. Tijdelijk onbezorgd onder moeders vleugels en beschermende mogelijk slaande maar ook zalvende paraplu. Genietend van hun zorgeloosheid en onwetenheid. Dat geeft warmte.

Een foto of dia van jezelf als jong kind. Met je toenmalig te vroeg heengegaan huisdier op je schoot of zittend op de benen van een van je ouders. Zittend op de houten maar toch zachtaanvoelende planche en samen met een treintje en houten soldaatjes te paard spelen. Je korte broek, je sokken in je ouderwetse sloefen met ruitjesprint, het bekijken van de details van wie je ooit was en waarnaar je niet kunt terugkeren. Dat geeft warmte.

Een zomerse weide vol blatende lawaaimakende schapen, in scherp kleurcontrast met de groenheid van het gras onder hun hoeven. De speelsheid, het eenvoudig grazen, het plots met z’n allen in een onbepaalde richting bewegen, de overtollige gekrulde wol op hun slanke niet geschoren lichamen. Het zien en ruiken ervan. Dat geeft warmte.

Een oma en een opa, qua uitzicht, op hun uiterlijk beoordeeld en aangevoeld. Hand in hand, rimpelig en geleefd, samen het pad dat hun nog rest op hun eigen eerder langzame ritme afleggen. De blikken naar elkaar van vertrouwen, misschien zelfs terug een tikkeltje verliefdheid in de bijna uitgedoofde pretoogjes van weleer. Het zien ervan. Dat geeft warmte.

Zoveel warmte dat we de koude in ons bestaan vergeten. En weet kleine momenten kunnen tot grote vriendschappen leiden. Warmte en herinneringen brengen ons dichter bij ons zelf maar ook bij onze eigen put en bron van droefheid. Droefheid om wie er niet meer is en wat er niet meer kan zijn.