Iets wat je zei.

Blokken, dat waren de laatste woorden die ik schreef en ook hardop zei. Want tegen mezelf praten is een van m’n allicht aangeboren eigenschappen. Gelukkig niet m’n enigste. Ik betrap mezelf er eigenlijk vaak op om hardop tegen mezelf woorden, zinnen, letters soms cijfers en getallen te mompelen. Allicht letten de meeste normale voorbijgangers er niet echt op. Ooit las ik een kort artikel dat intelligente mensen vaak met zichzelf in conversatie en ook in uitgebreide discussie gaan. Willen we het op dat standpunt houden, geen discussie hierover. Geen gezeur, geen gedoe. Het verstandelijke gemompel. 

Blokken dus. Een vriendin van me schreef dat haar kinderen school hebben tot 11 uur en dan weer thuis zijn om te blokken. Twee jongens nog vol illustere dromen in het misschien te lager onderwijs. Als dan de dromen bij de ouders nog compleet zijn over wie ze ooit gaan worden. De hoop op een betere niet gedefinieerde toekomst. Een kop vol verstand of handen die weten hoe te bewegen om aan geld te komen. De vloek en gesel van ons samenleven. De angst voor de plaats in je eigen maatschappij. Het spook van de opera van het leven.

Blokken, dat doet me terugdenken aan mijn eigen schoolgaan. Al even terug in de vergankelijkheid der tijd. De tijd der tijden. Het lager onderwijs, zoals waar die twee bengels nu inzitten, een bron van niet opgedane kennis. Moet al eens sterk graven naar de namen van de uitsluitend mannelijke medestudenten en om namen en gezichten van onderwijzers voor de vergeetachtige geest te halen. In klas 1 was het al zeker de blonde Van den Branden, zijn klas links achteraan de koer oversteken. Op het gelijkvloers speciaal voor de kleine te korte benen van zijn leerlingen. Die laat je geen trappenlopen. Strategisch dicht bij de toiletten om vervelende ongelukjes en stinkende broeken te voorkomen. Ik zie ze nog zo voor me, de kudde witte schijtpotten in een lange rij. Later is hij nog directeur in die school geworden, heb ik denk ik vernomen, die onzekerheid toch. Maar voor wie is dit nu nog belangrijk? De tweede klas was De Roover, een bandiet dus, een ongemaskerde. Misschien wel een afstammeling van de bokkenrijders. Denk voorzien van een niet zo lange baard. Donker van kleur.  De derde klas was Roelants met de eeuwige pijp. Gezonde wolken uitblazend op de koer tijdens de pauze. Tabaksgezondheid troef. Signalen naar andere indianen. Toen kon het nog. De vierde denk ik dat de naam Agten was, maar zonder enige garantie. Staat me echt niks meer van voor en toch heb ik dat jaar zeker gedaan. En niet overgedaan. De vijfde was de rosse Willems. Met beperkte maar roestige haardos. Of toch alleszins geschilderd door de schepper in een minder voorkomende kleur. Roest dus toch misschien. Van teveel te douchen. Ooit een tik van gehad en dan volgden de onvermijdelijke reacties van mijn dominante vader. Want iedere actie geeft reactie. Het zesde mocht ik naar een andere school, of moest ik.

Blokken, ja blokken. Doe ze maar in de blokkendoos als ze erin passen.