Veren

Veren, simpel toch pluimen. Hetgeen ons dadelijk aan vogeldieren doet denken. Vliegvogels en wandelvogels, groot en klein, van bijna niet waar te nemen met het beperkt menselijk oog tot luchtvullend. Niet vervuilend.

Waarom hebben we als tweevoeters ook geen veren? Een lichaam bedekt met. Warm in de winter, koel in de zomer, isolerend met een gunstig EPC attest. Een woonbare tempel, waar je immer in beweging zijnde organen zich prettig verblijven voelen.

Maar vooral sterke veren om te kunnen opstijgen en dalen. Vliegen zoals Icarus maar niet op ongekende hoogten die je meer warmte geven dan je ooit kunt verteren. De zon op afstand houden. Hoe super moet het zijn om gewoon je raam uit te stappen en een toertje te kunnen maken. De wereld van bovenuit te kunnen begluren en de mensen vanuit de hoogte aanstaren. Zoals we soms ook op de begane grond doen.

Fladderen, stilhangen wanneer het ons past, versnellen als we iets opmerken en dalen als we een aanlokkelijk mogelijk blonde prooi in het vizier op scherp krijgen.

Je niet laten tegenhouden door natuurlijke hindernissen en andere aangelegde barelen door menselijke handen en handelen. Je vrij kunnen bewegen over akkers, velden, bossen en drukke autostrades met toeterende autogekken, afstandelijke zatte imbecielen en te zwaar geladen vrachtwagens vol ellende.

Op een dag beslissen niet meer naar het vertrouwde nest retour te keren. Nog eenmaal je sanitaire thuisinrichting gebruiken en je veren gladstrijken voor vertrek, le grand depart. Vertrek naar je niet-bestemming. Gewoon vliegen waar de onvoorspelbare wind je heen voert, dwalend tussen de wolken en in het licht van de nachtelijke maan. Glijdend boven gebouwen, zandwoestijnen, scheepsrampen en af en toe rustend op een temporiserende boemeltrein naar de horizon. Vliegen tot je energie is opgebruikt, je veren te kramikkelijk om nog verder te bewegen. Rustig en voldaan in een oude spar plaatsnemen, kijkend naar een nest met jonge vogeltjes met een voederende en overbezorgde mama in de buurt. Mama-vogel. Het oerinstinct respecterend.

Wachten op een zachte bries die het versleten lichaam zal meenemen naar zijn val omlaag om nooit meer op te staan. Geen verrijzenis. Geen begrafenis. Geen graf of urne. Gewoon liggen op moeder aarde en wegschrompelen. Een herleiding tot het essentiële van het verlaten van het tijdelijke bestaan.