Washandje

Ik besef ten volle dat ik in mijn leven niet genoeg heb gepraat over washandjes. Beter laat dan nooit. Een inhaalbeweging. Op de valreep. Een ultieme intieme herkansing. Ik kom uit een familie die erg washandjes georiënteerd is, maar ik heb geen idee of dat wel normaal is, de normaliteit van huis uit. Tradities om in ere te houden. Of voor eeuwig in de grafzerk van de stamboom te steken. Wat ik wel weet is dat bijna elk washandje dat ik bezit en ooit heb bezeten een eigen niet noodzakelijk fris verhaal heeft. Ze zijn stille gelukkig niet sprekende en niet protesterende getuigen van een hele fysieke kant van m’n leven. En waar ik, als ik er niet op let, aan voorbij gaat. 1 washandje heeft meer te vertellen dan ze allemaal op 1 hoop. De stapelhoop. De hoop van de opstabelbaarheid der dingen. De kwetsbaarheid van een textielen gebruiksvoorwerp. 

Het ROZE exemplaar. Voor de bovenkant, nooit anders. Anders is ons zorgvuldig opgebouwd systeem van lichamelijke schoonmaak naar de filistijnen. Allicht een uitgestorven volksstam in de onbereikbare pampa’s. Dit rechtzetten kan zelfs King Trumpie himself niet. Zelfs niet in de nieuwe balzaal van het ooit Witte Huis na de bestorming door de fanclub. Feestje met vrijspraak. Om het maar even bij de hedendaagse vorsten zonder koninkrijk te houden. A king without a home maar misschien wel met een afstandelijke ongezadelde horse. Een schimmel met schimmel en niet verzorgde hoeven. Wapperende manen voor de star and stripes vlag van totale overheersing.

Het BLAUWE exemplaar. Voor de meestal weggestoken intieme delen. De gecompliceerde en gecamoufleerde onderkant. Daar waar bij velen de wijsheid begint. Niet noodzakelijk sexe geboden. De benedenkant van de mens en van de mensheid. De kant die soms zonder enige directe aanleiding tot onvoorspelbare beweging komt en ongepaste vooral onbezonnen rituele bewegingen maakt. Dat dus. Blauw. Feeling blue. Maar alleen af en toe.

Het GELE exemplaar. Misschien ooit maagdelijk wit bij de beginjaren van aankoop. Door de gebruiksjaren heen van kleur gewisseld zonder voorafgaand plan of visie. Geen verwittiging, geen signaal op rood, geen gesloten overweg. Gewoon spontaan het kleurloze witte gelaten voor wat het was. Ook met javel niet meer te redden en terug te brengen tot het ontstaan op de fabrieksband.

Gaan we ze allemaal houden? Of tot de levens-essentie van twee exemplaren beperken. Of herleiden tot een prop die in de restafvalzak geen hernieuwde kansen krijgt in de lokale verbrandingsoven. Dinsdag staan ze buiten in de correct gesorteerde zak, mogelijk in een overdreven regenbui, misschien is een ultieme reddingsactie mogelijk net voor die lawaaierige oranjekleurige hen komt ophalen op weg naar de vernietiging. Een herleiding tot as van het eraan verbonden verleden en verhaal.