Verontwaardiging en teleurgesteld

Ingezonden door Pinky

Hoi, daar lieve lezertjes. Vandaag ga ik het hebben over hoe het voelt om als volwassene wees te worden. Ikzelf heb dit vorig jaar moeten beleven. Dan is mijn laatste ouder overleden, mijn moeder. Zei was voor mij de rots in branding. Ik kon altijd bij haar terecht. Toch wilde ik haar niet opzadelen met mijn problemen. Haar laatste levensjaren heeft ze doorgebracht in het woonzorgcentrum. Waar ze toch wel liet blijken wie ze wel en niet graag had.

De mensen daar hebben mij veel te laat ingelicht over de toestand van mijn moeder! Daardoor heb ik en de rest van de familie nog maar twee weken met haar in het ziekenhuis kunnen doorbrengen. Ik ben zo kwaad op de zorg! Ze hebben ons mijn moeder afgenomen. Ze hadden veel vroeger iets moeten laten weten!

Ze hadden mijn gegevens, alsook die van haar oudste kleinkind en dat van haar zuster. Toch zijn wij niet opgebeld geweest! Enkel door het ziekenhuis. Dus ja, het is allemaal veel te snel gegaan. Door het zorgsysteem is mijn moeder maar 65 jaar mogen worden. Een week voor haar verjaardag is ze overleden, anders had ze 66 geweest. Hoe ik mij daarbij voel? Slecht natuurlijk! Maar wat kan je eraan doen? Niets, want tegen zulke systemen kan je toch niets beginnen met hun topadvocaten...