Nieuws

Veren, simpel toch pluimen. Hetgeen ons dadelijk aan vogeldieren doet denken. Vliegvogels en wandelvogels, groot en klein, van bijna niet waar te nemen met het beperkt menselijk oog tot luchtvullend. Niet vervuilend. Waarom hebben we als tweevoeters ook geen veren? Een lichaam bedekt met. Warm in de winter, koel in de zomer, isolerend met een gunstig EPC attest. Een woonbare tempel, waar je immer in beweging zijnde organen zich prettig verblijven voelen. Maar vooral sterke ve

Ik besef ten volle dat ik in mijn leven niet genoeg heb gepraat over washandjes. Beter laat dan nooit. Een inhaalbeweging. Op de valreep. Een ultieme intieme herkansing. Ik kom uit een familie die erg washandjes georiënteerd is, maar ik heb geen idee of dat wel normaal is, de normaliteit van huis uit. Tradities om in ere te houden. Of voor eeuwig in de grafzerk van de stamboom te steken. Wat ik wel weet is dat bijna elk washandje dat ik bezit en ooit heb bezeten een eigen nie

Blokken, dat waren de laatste woorden die ik schreef en ook hardop zei. Want tegen mezelf praten is een van m’n allicht aangeboren eigenschappen. Gelukkig niet m’n enigste. Ik betrap mezelf er eigenlijk vaak op om hardop tegen mezelf woorden, zinnen, letters soms cijfers en getallen te mompelen. Allicht letten de meeste normale voorbijgangers er niet echt op. Ooit las ik een kort artikel dat intelligente mensen vaak met zichzelf in conversatie en ook in uitgebreide discussie

Een sprong wagen zonder te weten wat de landing zal zijn. Zonder te weten hoe het aanvoelt om terecht te komen waar je mogelijk niet eens wou zijn. Een verregaande confrontatie vooral met jezelf. Hard of nog harder het aankomen. Sommigen wagen nooit de letterlijk fysieke sprong of houden het bij een portie veiligheid troef. Vanop de rand van de bank bij je grootouders springen is mogelijk een avontuur van de bovenste plank als je drie kaarsjes op je verjaardagstaart hebt uit

Kind aan huis, zelfs kleinkind aan huis. De overtreffende trap. Onaangekondigd langskomen, geen concrete afspraak te hoeven maken, de trap afdalen en je bent zonder kloppen op je finale bestemming. Op niet veel plaatsen ben je kind aan huis en kun je zomaar onaangekondigd binnenvallen wanneer het je past. Niet wanneer het anderen past. Mij past. Altijd welkom, zoals op zovele bordjes voor de deur van nobele onbekenden, waar je allicht helemaal geen toegang krijgt. Onbekend

Brieven schrijven lijkt iets van vroeger, een overblijfsel van vergane tijden. Iets wat voor de jonge garde tot een bijna afgesloten verleden behoort. Nochtans hoe leuk was het om op je verjaardag, met vrolijke kerst of Pasen een kaartje in je brievenbus te mogen ontvangen. Of als je op reis ging een aanzichtkaart vanuit je al dan niet verre verblijfplaats naar familie en vrienden te sturen. Een omslag met postzegel erop, pure nostalgie. De zegel nadien uitknippen voor je

Mogelijk een (helaas) uitstervend verschijnsel in deze vernieuwde en vernieuwende post-gender tijden. Zolang ze er nog zijn is het misschien leuk om in echte mannendingen te duiken. Met een sprong en een grotbewoners oerkreet erin. Je zou kunnen peinzen, met lichtjes gefronste wenkbrauwen, aan feestjes waarbij elkeen per sexe aan tafel zit. Een mannentafel en een vrouwentafel, ieder met zijn specifieke geluiden. Enkel kinderen, tot een bepaalde leeftijd dan ook nog maa

1 simpele eenvoudige zin. Geen uitgebreide constructie, geen overvloed of overdaad aan woorden. Geen van spellingsfouten en mistoestanden voorzien geheel. Gewoon 2 simpele woorden in 1 simpele zin. Amper een zin te noemen en toch kunnen ze je bijblijven alsof het gisteren was. Zelfs na meer dan 50 jaar. Veranderde mn leven leven erdoor…allicht niet echt. Aa toert! Voor het goede begrip wil dit in mensentaal zeggen: oude taart! Een niet jong gebak in andere woorden. Onvriendel

Soms moet je al eens dieper dan diep nadenken waar je goed in bent. Je troeven optimaal uitspelen. Iedereen heeft zijn skills. Soms zonder het zelf te weten of te beseffen. Sommigen zijn goed in de stinkende overvolle kattenbak te verschonen, lange en korte haren uit het doucheputje te halen, heel goed op alle mogelijke en vooral onmogelijke momenten in slaap te vallen of fijne verse vleeswaren te koken voor vegetarische mans en vrouwen exemplaren. Ik ben gezegend met het fe

En wat komt er dan meestal en bijna onherroepelijk en zo overvoorspelbaar tevoorschijn, allicht de drie. Alle goede dingen bestaan trouwens ook uit drie en dat is scheepsrecht. Het recht van de schepen om te varen waar de wereldleiders of andere terroristen bepalen. Het is zoals de start van een wedstrijd, maar dan in omgekeerde volgorde. De start van iets nieuws. De start van een nieuwe mogelijk al lang op de planning staande uitdaging. De aanvang van een nieuw levensav

Dit keertje ga ik het me proberen voor te stellen hoe het zou zijn om mijn eigen kind, men eigen bloed te moeten begraven. Ik zou dit nooit in de werkelijk bestaande wereld willen meemaken natuurlijk niet! Ik kan mij inbeelden dat niemand zulke ervaring graag wilt meemaken. In mijn instantie zou men wereld vergaan... denk ik dan, ik spreek enkel voor mezelf. Maar ik denk dat velen onder jullie dezelfde gedachten zullen hebben. Bij ons in de familie is er net iemand die zoiets

Plots kwam het tevoorschijn. Ongevraagd, maar allicht op verzoek van anderen. Mogelijk zelfs onbekenden. Of bekenden die na vele jaren van onderbreking onbekenden waren geworden. Je kunt niet alles en iedereen meenemen in je herinnering en op je beperkte netvliescapaciteit. Op alles en iedereen zit een meeneem beperking. Plots kwam het tevoorschijn. Een glas gevuld tot aan de glazen rand. Bruin vocht in een typisch Westmalle trappist glas. Drinkensklaar. Volledig gereed

Handen kunnen verbinden. Handen kunnen andere handen schudden als begroeting of tijdelijk afscheid. Handen kunnen liefhebben en liefkozen, anderen of jezelf strelen. Maar vuisten zijn ook handen. Maar een welbepaalde foto op m’n iPad brengt me terug naar 15 juni, alweer bijna vijf jaar geleden. De 90 ste verjaardag van mijn eigen moeder. Deze dag bracht ze, net als de dagen ervoor en de dagen erna in het plaatselijke hospitaal door. Benige overblijfselen waarmee eten en iet

Water maakt ons proper, ons lichaam niet onze gedachten en geest. Dat maakt men ons toch wijs, en wij goedgelovige zielen gaan mee in dat onvoltooide reinigingsverhaal. De niet-stink legende. De frisse-uiterlijk saga. Als je bijna zeventig bent moet je eens aan jezelf de vraag stellen hoeveel liters, meestal drinkbaar, water je zoal hebt gebruikt – verbruikt – misbruikt. Als we een wasbeurt per dag rekenen komen we al snel op een stevig imaginair getal. Een cijfer om U tegen

Zonder tanden komen en verschijnen we zinvol en hoopvol ter wereld. Het zou pas een raar zicht zijn als een kind het eerste levenslicht zou zien met een bek vol tanden. Dat zou pas schrikken zijn. Dan wil ik al zeker niet voelen wat een voedende tepel daarbij lijden kan. Vooraleer de eerste echte babyhapjes op het programma staan (die dure glazen potjes van de supermarkt die sommige volwassenen ook hemels lekker vinden) gaat er toch wel een periode overheen. Na een aantal jar

Geen ervaring zo ondergewaardeerd als vertedering. Het bezorgd je een brede of smalle glimlach, een warm gevoel, een helaas maar tijdelijke tevredenheid, een stukje zelfvoldaanheid mogelijk zelfs, een ik ben happy voor de ganse dag feeling. Vertedering is een smeltende, zoete confituurachtige vloeistof die je hele leven en je bestaan verzachten en veraangenamen. Gewoon maar naar je twee rosse viervoeters zien die lekker lui liggen te genieten van wat je denkt door je eigen

Nee geen pis en kakgebeurtenissen, als 60plusser ben ik dit in nuchtere toestand al even ontgroeid. Alhoewel het verdorvenvlees is zwak en de woorden kunnen er soms ongecontroleerd en ongelimiteerd uitrollen. Met alle verregaande gevolgen van dien. Mannenondergoed, we staan er zelden bij stil en trekken het alleen periodiek aan en ook weer uit. Vrouwen hebben allicht (weeral een vooroordeel, sorry daarvoor, het zoveelste) iets meer nodig dan twee schuchtere schuiven die dan z

Het is niet dat je geheugen je na een bepaalde tijd en vanaf een bepaalde leeftijd je in de steek laat, maar het terugdenken aan… lijkt soms wat trager en moeizamer te verlopen. Net alsof je een heel klein beetje roest moet overwinnen en verwijderen alvorens terug je authentieke gesmeerdheid terug te vinden. De kleuterschool is bij sommigen al een eerste verliefdheidservaring. Zulke vroegbloeier was ik nu eenmaal niet. Dat heb ik dan alvast gemist in m’n leven. Buiten de

Het zal je maar overkomen. Je auto is even de controle kwijt over de weg en belandt in het water. Wat moet je doen en zeker niet doen. Rustig blijven is de boodschap, paniek kan je niet redden, nadenken en gericht handelen wel. Sleutel in het contact laten en de verlichting aanzetten, ook de binnenverlichting, je wil gezien worden zodat anderen je locatie kunnen bepalen. Gordel losmaken, die heb je niet meer van doen. Desnoods doorsnijden. Je hoeft niet te wachten tot de au

We hadden op ons secretariaat een lijvig dossier in behandeling voor afdeling Essen. Dit wat de onroerende voorheffing betreft. We schreven de bevoegde belastingdienst aan in oktober 2024. Eind november 2024 maakten we een aantal verduidelijkingen schriftelijk over als aanvulling. Midden december 2024 informeerden we naar de stand van zaken. Maart 2025 schreven we de Vlaamse Belastingsdienst aan per aangetekende post en maakten het ganse dossier (nogmaals) over. Een kilo papi